Index
ورود کاربر
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 179345
تاریخ انتشار : 1 شهریور 1394 0:0
تعداد مشاهدات : 33

روبرتو پرپینانی: تحت تأثیر روح معنوی فیلم «محمد رسول الله(ص)» قرار گرفتم

خبرگزاری تسنیم: تدوینگر فیلم «محمد رسول الله(ص)» می گوید: من قطعاً تحت تأثیر روح و انرژی ای قرار گرفتم که احساس می کردم در لابه لای تصاویر فیلم «محمد رسول الله(ص)» پرسه می زند و از من می خواست خودم را به تأثیر و تأثرات بسپارم. به گزارش خبرگزاری تسنیم، یکی از مشهورترین عوامل پشت صحنه حاضر در فیلم محمد رسول الله(ص)، تدوین گر آن، روبرتو پرپینانی، است؛ تدوین گری اهل ایتالیا که از دهه شصت میلادی در سینما فعال بوده و از برناردو برتولوچی، برادران تاویانی، مارکو بلوکیو گرفته تا میکلوش یانچو، ویم وندرس و کریستف زانوسی با او همکاری کرده اند. او از دهه هشتاد با سینمای ایران آشنا شده است، از زمانی که فیلم های ایرانی در جشنواره های مختلف جهانی به نمایش درمی آمدند. پرپینانی می گوید: برایم جالب بود که سینمای ایران از فرهنگی قابل درک برای همه الهام می گیرد و این قابلیت خلاقانه را دارد که پس از مشاهده واقعیت ها، آنها را با نگاهی شاعرانه تصویر کند. اولین فیلم ایرانی که دیدم باشو غریبه کوچک نوشته و ساخته بهرام بیضایی بود. بچه های آسمان را بعدها روی DVD دیدم و تحت تأثیر ذات مثبت سینمایی و خط روایی شاعرانه اش قرار گرفتم. از دیگر فیلمسازان ایرانی که به واسطه حضورشان در جشنواره ها از نزدیک نیز با آنها آشنا شده ام، کیارستمی و همین طور فرهادی را می توانم نام ببرم که البته او را پس از دریافت جایزه اسکار جدایی نادر از سیمین شناختم. اما شخصی که پرپینانی را به مجید مجیدی معرفی کرده و باعث شده که در یک فیلم ایرانی فعالیت کند ویتوریو استورارو است؛ دوستی قدیمی که از دهه شصت میلادی با پرپینانی همکاری کرده است. پرپینانی در مورد این همکاری می گوید: زمان تدوین نخستین فیلمم پیش از انقلاب (برناردو برتولوچی، 1964) با استورارو آشنا شدم. از آن زمان، من و ویتوریو در فیلم های زیادی با هم کار کرده ایم و رابطه دوستی و احترام آمیزمان محکم تر از پیش شده است. پس از پایان فیلمبرداری محمد رسول الله(ص)، ویتوریو درباره من با مجید مجیدی صحبت کرد و بلافاصله جذب این پروژه بزرگ با محوریت پیامبر اسلام شدم. آنچه می توانستم از وجود خودم به این پروژه سینمایی ارزانی کنم، علاقه عمیقی بود که به وجوه متعالی و عرفانی نهفته در روح بشر داشتم، به عبارتی، نقشی که می توانستم در این کار داشته باشم، نه از روی پیش داوری بود و نه لزوماً جانبدارانه، بلکه آنچه مرا عمیقاً جذب کرد، کشف زوایای تاریک دایره شناختم بود. او درباره همکاری اش با مجیدی به یاد می آورد که این کارگردان بیشترین سعیش را کرده تا درون مایه فیلم را متوجه شود و کار را براساس آن جلو ببرد. تدوینگر فیلم «محمد رسول الله(ص)» می گوید: در خصوص نقشم به عنوان یک همکار و برخوردم با مجیدی، برایم مهم بود به آنچه او قصد داشت در رابطه با جهان بینی اش به من انتقال دهد، توجه نشان دهم. وقتی به حرف های او گوش می دادم و موادی را که در اختیار داشتم تماشا می کردم، می دیدم که او در توصیف باورهای خود از ابزار روایی ناب و جذابی بهره می برد و احساس می کردم که هرچه از آن پس انجام می دهم، به طور طبیعی تحت تأثیر توانایی او در انگیزه دادن به من بود؛ گویی به طریقی، واسطه یا ابزار او شده بودم. این شروع همکاری کارگردان و تدوین گر ایتالیایی بود. پرپینانی کم کم متوجه وجوه مختلف فیلم شد و در این باره می گوید: از همان لحظه اول به نظرم آمد که فیلم محمد رسول الله(ص)، سبکی غنی، فراخ، مقتدرانه، اشباع کننده و سخت متمرکز بر ارزش های تأثیرگذار ناشی از شأن داستانی را که روایت می کرد، می طلبد؛ یا به عبارتی، متأثر از اجرای طرحی روایتی بود که نیتش تأویل مقامی متعالی بود. همین احساس، پرپینانی را به یک ایده برای تدوین فیلم رسانده است و در این مورد می گوید: من به عنوان تدوین گر قطعاً تحت تأثیر روح و انرژی ای قرار گرفتم که احساس می کردم در لابه لای تصاویر فیلم پرسه می زند و از من می خواست خودم را به تأثیر و تأثرات بسپارم. منظورم پیام های نهفته در داستان و در تصاویر است. به این ترتیب، من با تکیه بر شالوده بصری فیلم و عروج معنوی آن به جستجوی سبکی کلاسیک رفتم که روح داستان را اثربخش می کرد. پرپینانی معتقد است که در تدوین این نوع فیلم ها نباید احساس از بین برود: در تدوین این فیلم، همیشه این مسئله برایم مطرح بود که کاری نکنم که ساختار تدوین توی چشم بزند، یعنی بین هر تصویر و تصویری که پس از آن می آید، فقط تداوم زمانی، کنشی و داستانی در میان نباشد، بلکه حس و هیجان هم در این پیوستگی نقش داشته باشد. شخصیت های داستان در اغلب موارد به واسطه ناگفته ها با هم پیوند می خورند. در این فیلم، هم داستان و هم شخصیت ها وظیفه دارند ما را وارد ماجرایی کنند که نه تنها وظیفه جذب مکانیکی مان را به خط داستانی دارد، بلکه ما را به درک راستین و ژرف پیام آن نیز دعوت می کند و چنین فرایندی، رسالت رساندن ما به مرتبه ای متعالی را ــ که همان هدف اصلی و نهایی فیلم است ــ نیز به خود می بیند. جا دارد به نقش بازیگران نیز اشاره ای ویژه کنم؛ معمولاً در سینما، هر موضوعی که مطرح می شود، باید قالبی واقعی پیدا کند؛ اما در این جا آنچه ما را در طول کار هدایت می کرد، صرفاً واقع نمایی موضوع نبود، بلکه باورپذیری اثرگذار مضمونی والا و عرفانی بود که به واسطه شخصیت ها و تصاویری پرداخت شده در نهایت دقت، تجسم پیدا می کرد. پرپینانی برای فیلم محمد رسول الله(ص) ارزشی فوق العاده قائل است، نه فقط از جنبه حرفه ای و فنی که از جنبه معنوی. او در این باره تأکید می کند: شک ندارم که نقشم در این پروژه، ارزش قابل توجهی در کارنامه حرفه ای من خواهد داشت. این را از آن جهت می گویم که به نظرم این فیلم عزم خود را جزم کرده تا در جایگاهی بالاتر از عرف نمایشی سینما قرار بگیرد. با استفاده از تصاویر، جلوه های بصری، صدا و موسیقی شگفت انگیز خود می کوشد باشکوه باشد و خلاصه همه چیز دست در دست هم می دهد تا مقام متعالی پیامبر اسلام را در تأثیرگذارترین حالت خود نشان دهد. اما در نهایت، آنچه بیشتر اهمیت پیدا می کند، آن رسالت معنوی ای است که در پس فیلم، محکم و قدرتمند، جلوه می کند که به مدد قابلیت های فراموش نشدنی نهفته در دل آن محقق شده است.