Index
ورود کاربر
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 180152
تاریخ انتشار : 29 مهر 1394 0:0
تعداد مشاهدات : 103

ساخت آزمایشگاهی نانوپوشش های مقاوم به خوردگی در آلیاژهای آلومینیوم در کشور

علمي و فناوري - علم و فناوري ايران: پژوهشگران دانشگاه تربیت مدرس نمونه آزمایشگاهی نانو پوشش های آلیاژ آلومینیوم ساخته اند که از ویژگی های مطلوبی همچون مقاومت به خوردگی و سایش بالابرخوردار است. به گزارش سرویس فناوری ایسنا، امروزه آلیاژهای آلومینیوم به دلیل ملاحظات اقتصادی و فرایندی، اهمیت بسیاری یافته اند. این مواد با داشتن خواص عالی همچون نسبت استحکام به وزن بالا، قابلیت بالای ریخته گری و ماشین کاری، دارای کاربرد گسترده ای در صنایع مختلف از جمله صنایع الکترونیکی، خودروسازی و پوشش های نانوکامپوزیتی هستند. به گفته ی حمیدرضا مسیحا، حضور عناصر غیرمقاوم در برابر خوردگی همچون Mg، Si، Cu و داشتن عیوب ریزساختاری مانند حفرات در آلیاژهای آلومینیوم سبب می شود که مقاومت به خوردگی و خواص مکانیکی این آلیاژها نسبتاً ضعیف باشد. این پژوهش تلاش دارد در راستای کمک به حل این موضوع گام مؤثری بردارد و برای این منظور، نانوپوششی جهت محافظت آلیاژ بر روی آن ایجاد شده است. این محقق گفت: در این راستا از پیش فرآیند نانو بلوری کردن سطح، قبل از فرایند پوشش دهی به روش اکسیداسیون پلاسما ی الکترولیتی (PEO) یا همان اکسیداسیون ریزجرقه استفاده شده است. وی در ادامه افزود: «اکسیداسیون ریزجرقه یک فرآیند سطحی است که در سال های اخیر کاربرد گسترده ای یافته است. به نظر می رسد با توجه به این که فرآیند اکسیداسیون ریزجرقه به ریزساختار زیرلایه بستگی زیادی دارد، نانوبلوری کردن سطح آلیاژ آلومینیوم هم تأثیر زیادی بر خواص پوشش ایجاد شده به این روش داشته باشد. بنابراین پژوهش حاضر به بررسی این موضوع پرداخته است.» مسیحا خاطرنشان کرد: برای دستیابی به این هدف از پیش عملیات مکانیکی تدریجی سطحی (SMAT) استفاده و تأثیر آن بر خواص پوشش ایجاد شده به روش اکسیداسیون پلاسمای الکترولیتی بر روی آلومینیوم AA1230 بررسی شد. بدین منظور نمونه ها با اعمال و بدون پیش فرآیند SMAT پوشش دهی شده اند و این پوشش دهی به روش اکسیداسیون پلاسمای الکترولیتی در دو الکترولیت پایه فسفاتی و پایه سیلیکاتی صورت گرفته است. سپس به منظور بررسی نحوه ی توزیع نانوذرات و عناصر در داخل پوشش، ساختار سطح نمونه ها توسط میکروسکوپ الکترونی روبشی (SEM) بررسی و نمونه ها تحت آزمون EDS قرار گرفتند. به گفته وی، همچنین برای تمام نمونه ها آزمون ترشوندگی توسط محلول آب دیونیزه انجام شده است و نحوه پخش شدن قطره بر روی سطح پوشش متخلخل اکسیدی و ارتباط آن با ریز ساختار پوشش مورد ارزیابی قرار گرفت. مسیحا گفت: نتایج نشان دادند که نمونه های پوشش داده شده در الکترولیت پایه سیلیکاتی ساختاری نسبتاً خشن تر از نمونه های پوشش داده شده در الکترولیت پایه فسفاتی دارند. این ویژگی سبب ایجاد حفره های بیشتر و کاهش مقاومت به خوردگی می شود. میانگین درصد مساحت حفره های موجود بر روی سطح در نمونه های پوشش داده شده در الکترولیت های پایه سیلیکاتی بیشتر از همین مورد در نمونه های پوشش داده شده در الکترولیت پایه فسفاتی است. به عبارتی میزان مقاومت به خوردگی پوشش های ایجاد شده در الکترولیت پایه فسفاتی بیشتر است. به گزارش ایسنا، این تحقیقات حاصل تلاش های حمیدرضا مسیحا، حمیدرضا باقری و مرتضی قیطانی- کارشناسان ارشد مهندسی مواد از دانشگاه تربیت مدرس و دکتر محمود علی اف خضرایی، دکتر علیرضا صبور و دکتر تقی شهرابی- اعضای هیأت علمی این دانشگاه بوده است. نتایج این مطالعات در مجله ی Bulletin of Materials Science (جلد 38، شماره 4، سال 2015، صفحات 935 تا 943) چاپ شده است.