Index
ورود کاربر
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 205543
تاریخ انتشار : 21 فروردین 1396 10:47
تعداد مشاهدات : 128

درمان فتودینامیکی سلول های سرطانی پوست با فناوری نانو

محققان اراکی هیدروژل نانو کامپوزیتی تولید کردند که در درمان فتودینامینکی سلولهای سرطانی استفاده می شود.
 پژوهشگران دانشگاه اراک موفق شدند هیدروژل نانوکامپوزیتی تولید کنند که از آن می توان در درمان فتودینامیکی سلول های سرطانی و آسیب دیدگی های بافت های نرم بدن از جمله پوست استفاده کرد.

 به گزارش پایگاه اطلاع رسانی دستاوردهای انقلاب اسلامی به نقل از خبرگزاری ایرنا؛ هیدروژل ها شبکه های سه بعدی آب دوست و دارای اتصالات عرضی هستند که در تماس با آب متورم می شوند، اما حل نمی شوند. این ترکیبات می توانند اشکال فیزیکی مختلفی شامل ورقه، میکروذره، نانوذره و ساختار پوششی و فیلم داشته باشند. به دلیل همین تنوع ساختار، هیدروژل ها به طور متداول در زمینه های گوناگون پژوهشی نظیر زیست حسگرها، مهندسی بافت، جداسازی مولکول های زیستی یا سلول ها و تنظیم چسبندگی زیستی مواد مورد استفاده قرار می گیرند.
دکتر علیرضا کریمی پژوهشگر دانشگاه اراک، ضمن یادآوری کاربرد گسترده و روزافزون هیدروژل در حوزه های مختلف، گفت: پلیمر کیتوسان یک پلیمر طبیعی و دارای خواص زیست سازگاری بسیار خوب است، اما خواص مکانیکی ضعیفی دارد. ازاین رو در طرح حاضر سعی شده با ایجاد یک خاصیت نانوکامپوزیتی به کمک نانولوله های کربنی، هیدروژل هایی با خواص مطلوب زیستی، خودترمیم شوندگی، مکانیکی و ویژگی های الکتریکی تولید شود.
وی افزود: در طرح حاضر یک هیدروژل پایه کیتوسان سنتز شده است که دارای ساختار سه بعدی با اندازه حفرات در ابعاد نانو هستند. به علاوه این هیدروژل ها از خاصیت خود ترمیم شوندگی برخوردار بوده و خواص مکانیکی آنها با ایجاد یک ساختار نانوکامپوزیتی، به میزان قابل توجهی بهبود یافته است. این هیدروژل ها قادرند در مواقع آسیب دیدگی بدون نیاز به دخالت عوامل خارجی، خود را ترمیم کنند.
کریمی در رابطه با بهره گیری از فناوری نانو در انجام این طرح گفت: هیدروژل سنتز شده دارای ساختار نانومتخلخل است. به سبب این ویژگی، نسبت سطح به حجم آن به میزان قابل توجهی افزایش یافته و این موضوع موجب افزایش قابلیت جذب سطحی، برهمکنش با اتم ها، یون ها و مولکول ها می گردد. در واقع این ساختار می تواند مانند یک نانورآکتور عمل کند و علاوه بر حوزه پزشکی، در زمینه های مختلف دیگری نظیر جداسازی گازها و ذخیره سازی انرژی کاربرد داشته باشد. از سوی دیگر، در سنتز این هیدروژل از نانولوله های کربنی بهره گرفته شده است. نانولوله های کربنی به سبب دارا بودن خواص منحصربه فرد مکانیکی و الکتریکی، موجب شده اند هیدروژل سنتز شده نهایی، خواص مکانیکی و الکتریکی خود را از نانولوله های کربنی به ارث ببرند.
این محقق با اشاره به کاربرد این هیدروژل ها در دارورسانی هدفمند افزود: هیدروژل های خودترمیم شونده این قابلیت را دارند تا در برابر تنش های وارد شده تغییر شکل داده و پس از رفع تنش دوباره به حالت اولیه خود بازگردند. این ویژگی ها سبب می شود هیدروژل به آسانی توسط یک سرنگ به بدن تزریق شود و بلافاصله پس از تزریق فرم اولیه خود را بازیابد. این ویژگی سبب می شود ژل به بافت موردنظر تزریق شده و مشکلات ناشی از جراحی و یا نگرانی به سبب انتشار نامناسب دارو مرتفع شود.
این تحقیقات از تلاش های دکتر علیرضا کریمی- عضو هیأت علمی دانشگاه اراک- و اعظم خدادادی- دانش آموخته ی مقطع دکترای دانشگاه اراک- است. نتایج این کار در مجله ACS Applied Materials & Interfaces با ضریب تأثیر 7/145 (جلد 8، شماره ی 40، سال 2016، صفحات 27254 تا 27263) چاپ شده است.





نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :