Index
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 217024
تاریخ انتشار : 21 مرداد 1396 9:13
تعداد بازدید : 243

با دیدن شما و انقلاب ایران به پیروزی امیدوارتر شدیم

اعضاي سواپو: «من اميدوارم که اين رمزي که در ايران، رمز پيروزي شد، براي همة اقشارِ مستضعفين الگو باشد. آن رمز، وحدت کلمه و اتکا به اسلام بود.» «عالي جناب! ما با ديدن شما و انقلاب شما به پيروزي خودمان اميدوارتر شديم.»
از هراره تا تهران - ۱۰ نمایندگان جنبش های آزادی بخش آفریقا خطاب به امام (ره):

 به گزارش پایگاه اطلاع رسانی دستاوردهای انقلاب اسلامی به نقل از روزنامه کیهان؛ بعد از آقاي خامنه اي، نوبت «دانيل اورتگا»، رئيس جمهور نيکاراگوئه است که از طرف آمريکاي مرکزي و جنوبي صحبت کند. منطقه و کشوري که محل دعواي دو ابرقدرت، از فاصله هاي دور شده است. انقلابيون اين کشورها به شوروي متمايل شده اند و آمريکا که از اين استقلالِ کمونيستي مي ترسد، هرچه دارد بسيج کرده تا دوباره اين مناطق را به مستعمرات باطني خود تبديل کند. اورتگا از اوج بحران ها و درگيري هاي کشورش آمده است تا در ميان غيرمتعهدها، حرفش و درد دلش را بگويد و اگر توانست کمکي بگيرد. اورتگا برخلاف آقاي خامنه اي، نمي تواند طاقت بياورد و در سخنرانيِ کوتاه خود به نمايندگي از قارة آمريکا، به توطئه هاي آمريکا عليه کشورش اشاره مي کند. بعد از او هم رئيس جمهور قبرس از قارة اروپا حرف مي زند.
منظرة شکوهمندي است که از هر قاره اي، کسي بيايد و از عدم وابستگي و دفاع از حق و استقلال ملت ها و مبارزه با ظلم و نژادپرستي حرف بزند. اگر اين حرف ها در رفتارها و سياست ها هم نمود کامل پيدا بکند، اوضاع جهان طور ديگري مي شود.

* * *
بعد از نمايندگان قاره ها، نوبت نمايندة جنبش هاي آزادي بخش است. سازمان آزادي بخش فلسطين (ساف) به رهبري عرفات، و سازمان آزادي بخش آفريقاي جنوبي (سواپو) به رهبري سام نجوما، دو جنبشِ عضو عدم تعهد هستند. عرفات از صندليِ پشت سر آقاي خامنه اي بلند مي شود و به سمتِ جايگاه مي رود تا سخنراني کند. عرفاتِ رو به زوال، اين روزها طلايه دار صلح طلبي براي جنگ تحميلي و فشار به ايران براي پذيرش پيشنهاداتِ مختلفِ صدام، سازمان ملل و سايرين شده است. پنج روز قبل با روزنامة «هرالد» چاپ هراره مصاحبه کرده است که «اجلاس سران غيرمتعهدها در خاتمه دادن به جنگ ايران و عراق مسئوليتي اساسي دارد و بايد ايران را به قبول ميانجيگريِ واقعي تشويق کند. اين جنگ ديوانه وار است و فلسطيني ها خود را بزرگ ترين بازندة جنگ ايران و عراق مي دانند. من به ايراني ها مي گويم کافي است، کافي است، کافي است. ما غيرمتعهدها براي اين جنگ بهاي بسيار سنگيني پرداخته ايم.»
عرفات طرح صلحي براي اجلاس هشتم در هراره آورده است که اگر بتواند آن را به نام خود نهايي کند، نيروهاي حافظ صلحِ غيرمتعهدها به مرز ايران و عراق خواهند رفت و حتي اگر يکي از دو کشور طرح را قبول نکند، نيروها در محدودة کشور موافق، روي مرز مستقر مي‎شوند تا آتش بس کامل را براي ايجاد صلح برقرار کنند.
اصل صحبت هاي عرفات هم در روز اول، همين بحث است. او که نمايندة يکي از مظلوم ترين ملت هاي جهان، در ايام اوج قساوت صهيونيست هاست، مطلب خاصي از اوضاع مردم فلسطين و ظلم اسرائيل نمي گويد؛ فقط انتظار دارد که غيرمتعهدها از سازمان او حمايت کنند. و بعد از سخن گفتن از اين انتظار، مي رود سراغ جنگ تحميلي و در ميانة صحبتش، آقاي خامنه اي، رئيس جمهور ايران را مخاطب قرار مي دهد: «پيشنهادهاي ميانجيگري را که از سوي جنبش عدم تعهد، سازمان ملل و سازمان کنفرانس اسلامي به شما شده است، بپذيريد. تمام تفنگ ها بايد به سوي دشمنان مشترکمان، يعني رژيم هاي «پرتوريا» و «تل آويو» گرفته شود.»
آقاي خامنه اي از صحبت هاي عرفات ناراحت مي شوند و تصميم مي گيرند در همين اجلاس جوابش را بدهند.
موگابه پايان جلسة افتتاحيه را اعلام مي کند و خوش وبش ها و صحبت هاي غيررسمي و معمولاً غير مهم سران، سرمي گيرد. به علت نبود مترجم، صحبت ها محدود و کوتاه است و پس از چند دقيقه، همة سران از سالن خارج مي ‎شوند. آقاي خامنه اي و همراهانشان براي ناهار و استراحتي کوتاه، به محل اقامتشان مي روند تا دوباره براي اجلاس بعدازظهر و برنامه هاي ديگر به سالن برگردند. بعدازظهر قرار است که مراسم بيست وپنجمين سالگرد جنبش عدم تعهد برگزار شود. هم چنين چندين نفر از سران کشورها تقاضاي ديدار و گفت وگو کرده اند که بايد با برنامه ريزي، وقت اين ديدارها مشخص شود.
قبل از اجلاس بعدازظهر، آقاي خامنه اي در سالن هاي جانبيِ اجلاس با هفت نفر از اين مقامات ديدار مي کنند. کارها و ديدارها فشرده اند و مجال استراحت نيست. با وجود فشردگي جلسات و ديدارها، آقاي خامنه اي در تمام اين ديدارها، سرحال و بانشاط و گرم با طرف مقابلشان برخورد مي کنند. نحوة صحبت هاي ايشان طوري است که هريک از اين مقامات، بعد از ديدار فکر مي کند جايگاه ويژه اي نزد ايران و رئيس جمهورش دارد.
رئيس کنوني و قبلي جنبش، هر دو در همين روز اول با آقاي خامنه اي گفتگو و مشورت مي کنند. اولين حضور رئيس جمهور ايران در اجلاس عدم تعهد، اتفاق ساده اي نيست که آن را دست کم بگيرند. موگابه و راجيو گاندي، هرکدام جداگانه مي آيند تا نظرات آقاي خامنه اي را براي برگزاري بهتر اجلاس و روند فعاليت هاي جنبش بپرسند. موگابه جدا از فضاي کاري، دلبستة انقلاب ايران است و در اين دو، سه ديدار اخير، محبت سفير اين انقلاب هم در دلش نشسته است.
سال 1358 (1980م)، موگابه در اوج مبارزات با رژيم هاي استعماري و نژادپرستِ جنوب آفريقا، همراه با سازمان آزادي بخش آفريقاي جنوبي (سواپو)، هم در ناميبيا با رژيم نژادپرست آفريقاي جنوبي مبارزه مي کرد، هم با رژيم استعماريِ زادگاه خودش که هنوز رودزيا نام داشت. خوب يادش مي آمد که خبر پيروزي انقلاب ايران بر شاهي که آن همه از آپارتايدِ آفريقاي جنوبي حمايت مي کرد، چقدر خوشحال و اميدوارشان کرده بود. دوست داشت خودش به ايران برود و امام را ببيند، اما نمي شد و نمي گذاشتند. به گروهي از دوستانش که عازم ايران بودند، پيامي داد که به امام برسانند. از شادي و اميدي نوشته بود که با پيروزيِ انقلاب، در جريان مبارزة آنها دميده شده و از اوضاع و سختي هاي مبارزة خودشان و ظلمِ نژادپرست ها.
6 ارديبهشت 1358، اعضاي سواپو با پيام موگابه خدمت امام رسيدند. امام آن روزها قم بودند. پيام براي امام خوانده شد. مهمان ها توان صحبت کردن زياد را نداشتند، ابهت و جاذبة امام، در کنار آن اتاق ساده و کوچکِ بدون مبل و صندلي؛ مبهوتشان کرده بود. چيزهايي از امام شنيده بودند، اما حتي اگر چند برابر آن را شنيده بودند، آنچه را که مي ديدند، تصور نمي کردند. بعد از توضيحات مختصرِ يکي از مهمان ها امام شروع کردند:

«بسم الله الرحمن الرحيم

از شما و رئيستان که پيام براي من فرستاده است، تشکر مي کنم. در اسلام که ما هم دنبال آن هستيم، قضية نژاد و نژادپرستي مطرح نيست. اسلام به رنگ و به صورت نگاه نمي کند، ميزان را تقوا قرار داده است.»
ضربان قلب مبارزان سياه پوست بالا رفته بود. طنين صداي امام هم گرمشان مي کرد، هم دلشان را مي لرزاند. امام در جايگاه يک مرد الهي برايشان از اسلام مي گفت و اصل بودنِ تقوا.
«اينکه شما از آمريکا و ساير دُوَلي که جنايتکارند و ستمکار، شکايت مي‏کنيد، اين اختصاص به شما ندارد. اين آمريکا و ديگر باند آن، در هرجا که هستند، همين طور با اقشار ملت ها رفتار مي‏کنند. ملت ما بيش از پنجاه سال بود که به واسطة انگلستان و آمريکا، تحت فشار آن رژيم منحوس بود. اين قدر جنايت به وسيلة حکومت اين پدر و پسر در ايران شد که قابل ذکر نيست. مملکت ما در زمان اين پدر و پسر به کلي خراب شد و آن چيزي که آباد شد، قبرستان هاي ما بود. قبرستان هاي ما را اينها به واسطة کشتار، پرجمعيت کردند و بلاد ما را تهي. خزائن ما را به اغيار دادند و به اجنبي، و همه چيز ما را پيوستة آمريکا و غير آمريکا کردند تا آنکه به خواست خداي تبارک و تعالي، ملت ما بيدار شد و با اتکا به خداي تبارک و تعالي و اتحاد کلمه، با نداشتن هيچ ساز و برگي قيام کرد، نهضت کرد و همة اين اقشار ظلماني را کنار زد.»
امام سرشان را پايين انداخته بودند و آرام صحبت مي کردند. و اين حالتشان، براي مخاطبان آرامش دهنده بود. اگر مي خواستند به چهره ها نگاه کنند و حرف بزنند، جاذبة نگاه امام هوش و حواسشان را مي برد.
يک نفرشان جرأت کرد و مثل شاگردي، از استاد پرسيد که رمز پيروزي انقلاب شما چه بود؟
«من اميدوارم که اين رمزي که در ايران، رمز پيروزي شد، براي همة اقشارِ مستضعفين الگو باشد. آن رمز، وحدت کلمه و اتکا به اسلام بود.»
رمز پيروزي و موفقيت، دو کلمة مختصر بود: وحدت کلمه و اتکا به اسلام. مهمان ها در خودشان فرو رفتند. اتکا به اسلام را درست نمي فهميدند و درک نمي کردند که چه تأثيري مي تواند در مبارزات داشته باشد؛ اما وحدت کلمه درست در جاي خودش نشست. يکي از دردهاي مبارزات آن روزِ آنها، تعدد گروه هاي مبارز و اختلافات و حتي گاهي درگيري هاي آنها با هم بود. اما چه کسي مي توانست اين گروه ها را جمع کند و به اتحاد برساند؟ باز به آن پيرمردِ آرام نگاه کردند. همگي مبهوت وقار و ابهتِ رهبر انقلاب ايران بودند.
يک نفر ديگرشان گفت: «عالي جناب! ما با ديدن شما و انقلاب شما به پيروزي خودمان اميدوارتر شديم.»





نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :