Index
ورود کاربر
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 99678
تاریخ انتشار : 12 آذر 1385 0:0
تعداد مشاهدات : 106

عسلویه پایتخت گـــازی ایـــران

شاید باورش مشكل باشد، اما طبق آخرین آمارهای جهانی، بزرگ ترین منطقه تولید انرژی جهان در جنوبی ترین نقطه خاك عزیزمان، ایران وجود دارد. در طول 12 سال اخیر، این روستای كوچك به مهم ترین پایگاه اقتصادی كشور و معروف ترین شهر گازی ایران تبدیل شده است. این شهر در شب بسیار دیدنی است؛ چراغ های نوك دكل های این پالایشگاه، منظره زیبایی را پدید آورده است. با ورود به این شهر و عبور از میان فازهای واحد پالایش و پتروشیمی این شهر بزرگ، زیبایی "عسلویه" را كاملا درك خواهید كرد. "عسلویه" منطقه ای نزدیك دریا، در 276 كیلومتری شهر بوشهر و 570 كیلومتری غرب بندرعباس واقع شده و نزدیك ترین نقطه خشكی حاشیه شمالی خلیج فارس به میدان گازی پارس جنوبی محسوب می شود كه حوزه گنبد شمالی كشور قطر، در ادامه آن قرار دارد. این منطقه از شمال به ادامه سلسله جبال زاگرس، از جنوب به خلیج فارس، از غرب به روستای شیر نیو و از شرق به روستای چاه مبارك، محدود شده است. ذخایر انرژی در سال 1377 دولت به فكر بهره برداری از ذخایر خدادادی انرژی این منطقه افتاد. به همین خاطر برای برداشت از منابع نفت و گاز این حوزه و انجام فعالیت های اقتصادی در زمینه نفت، گاز و پتروشیمی، پالایشگاه های بزرگی احداث شد و امروزه این مجموعه بزرگ اقتصادی، بزرگ ترین منطقه صنعتی و نفتی در خاورمیانه به شمار می آید. حال عسلویه به این می بالد كه پس از این مدت ضمن جذب سرمایه های خارجی، باعث توسعه صنایع نفت،گاز و پتروشیمی و همچنین رشد اقتصادی، محرومیت زدایی و بالندگی اقتصاد كشور شده است. درجه حرارت هوا در منطقه عسلویه، بین پنج تا پنجاه درجه سانتی گراد و رطوبت نسبی آن بین 59 تا 88 درصد است و سالانه 180 میلی متر، بارندگی دارد. یكی از ویژگی های عسلویه دسترسی آزاد آن به آبراه های بین المللی و كشورهای حاشیه خلیج فارس و خاور دور است كه این ویژگی این منطقه را از سایر مناطق نفتی كشور متمایز می كند. همچنین برخورداری از دو فرودگاه محلی و بین المللی در حال تكمیل و وجود محیط زیست زیبا، سواحل عمیق و مناسب برای كشتیرانی، ایجاد نیروگاه مستقل، آب شیرین كن، فراوانی نیروی ماهر و غیر ماهر، امكان ایجاد بازار مناسب بین المللی و داخلی و برخورداری از محیط زیست زیبا از دیگر خصوصیات منطقه ویژه اقتصادی پارس جنوبی محسوب می شود. با تبدیل این منطقه به یك قطب اقتصادی، مسئولان تصمیم به تكمیل شهرسازی عسلویه گرفتند و حالا پارس جنوبی دارای امكانات مناسب رفاهی، درمانی، اداری، ورزشی و اقامتی، حتی هتل های درجه یك و دو بین المللی، هتل آپارتمان و... است. همچنین احداث سایت و سالن های ورزشی مجهز، ایجاد فضای سبز و بنای نمایشگاه بین المللی نفت و گاز و هتل بین المللی صدف، با سه برج و با ارتفاعات 4، 11 و 7 طبقه، به شكل صدف دریایی از دیگر برنامه های در دست اقدام منطقه ویژه اقتصادی انرژی پارس جنوبی به شمار می آید. میدان گازی عسلویه یكی از پدیده های صنعتی بی نظیر و بزرگ ترین منبع مستقل گازی جهان، روی خط مرزی مشترك ایران و قطر در آب های نیلگون خلیج فارس و به فاصله 105 كیلومتری ساحل جنوبی ایران قرار دارد؛ همین وضعیت، متفاوت شدن منطقه عسلویه از سایر حوزه های نفتی و گازی دنیا را در پی داشته است. از این وسعت 3700 كیلومتر، متعلق به ایران است كه براساس آخرین مطالعات صورت گرفته 14 تریلیون متر مكعب گاز طبیعی و 18 میلیارد شبكه میعانات گازی- معادل نه درصد كل ذخایر گازی جهان- را در بر دارد. "رضوی" مدیر عامل منطقه ویژه اقتصادی انرژی پارس جنوبی می گوید: وسعت این میدان با 9700 كیلومتر مربع در حوزه نفتی بی مانند است. قطر جلوتر از ایران قطر كشوری كوچك در حوزه خلیج فارس از لحاظ زیرزمینی در این میدان نفتی و گازی با ایران مرزی مشترك دارد، به طوری كه آنان از سال1981 میلادی (1360)، با آغاز بهره برداری از این منطقه، پای كشورهای مختلف دنیا و شركت های معتبر نفتی چون شل، توتال و هالیبرتون را به این منطقه باز كردند. در حالی كه ما در جنگ تحمیلی بسر می بردیم، آنها با 13 سال پیشی گرفتن از ما، از ذخایر این میدان مشترك بهره بردند. شتاب و سرعت سرمایه گذاری قطری ها طی این 25 سال، حدود هفتاد میلیارد دلار است، در حالی كه ما از سال 73 حدود بیست میلیارد دلار، در این منطقه سرمایه گذاری كرده ایم. بیست میلیون دلار سود دهی هم اكنون پنج پالایشگاه گازی با روزانه 20 میلیون دلار سود در عسلویه فعالیت دارند و 28 پالایشگاه هم در دست مطالعه و احداث قرار دارد. یك سرمایه گذاری پنجاه میلیارد دلاری، سالانه چهل میلیارد دلار، سوددهی خواهد داشت. باید اشاره كرد كه منطقه نفتی و گازی پارس جنوبی، منطقه ارز آوری ایرانیان است و در صورت برداشت گاز از این میدان و چند برابر شدن رشد و توسعه اقتصادی، می توانیم به راحتی 13 سال فاصله مان با قطر را جبران كنیم. كارشناسان بر این عقیده اند كه با این سرعت پیشرفت، در سال 2015میلادی ایران می تواند در سایر بخش ها از جمله پتروشیمی نیز از قطری ها پیشی بگیرد. این در حالی است كه قطر طی سال های 2007 و 2008 میلادی، فازهای جدیدی راه اندازی خواهد كرد. اما مسئله مهم در این منطقه، روحیه كارگران، مهندسان و متخصصان و به طور كلی عزم و اراده ایرانی است كه با وجود ایجاد موج تبلیغات منفی شركت های خارجی و عربی حاضر در قطر، باعث پیشرفت و حركت به سوی آبادانی شده است. مهندسان و كارگران عاشقانه از كار سخت سخن می گویند، آنها علاقه وافری به رشد و شكوفایی كشور دارند و شاید همین اراده است كه آنها را به این كار سخت و طاقت فرسا در چنین گرمای شدیدی واداشته است. آنان می گویند: ما حاضریم برای هموطنان، تمامی این رنج ها را تحمل كنیم. اما درد مشترك تمامی آنان وجود ضعف های مدیریتی در برخی موارد، دستمزد پایین و زندگی سخت و مشقت آور به دور از خانواده است. یك مهندس با مدرك فوق لیسانس شیمی كه به زبان انگلیسی تسلط كامل دارد، می گوید: كسی قدر ما را نمی داند، حقوق ما پایین است. عشق به وطن، باعث شده كه در این جا بمانیم. شنیده ام كه قطری ها به مهندسی با شرایط من، ماهیانه هفت میلیون تومان حقوق می دهند. من این مبلغ را نمی خواهم و نوكر كشور خود هستم اما باید قبول كرد كه تسهیلات رفاهی بسیاركم است. این موضوع را كارگران زیادی به زبان آوردند، زندگی در هوای آلوده و گرمای طاقت فرسا، امكانات بیشتری می طلبد. فداكاری باورش مشكل است، اما حقیقت دارد. چندی پیش، خبرگزاری فارس طی گزارشی اعلام كرد: (خیلی سخت است كه بگویم مردم این منطقه، شب ها بر روی ذخایری از گاز و نفت می خوابند، اما خودشان در مصرف آن بی بهره اند...) چهل درصد گاز مصرفی كشور را عسلویه تامین می كند، اما مردم منطقه گاز ندارند و آن را در اختیار دیگران قرار می دهند. یكی از كارشناسان می گوید: ما نام این كار را "فداكاری" می گذاریم، البته ظاهرا" گازرسانی به مناطق نفت خیز و گازی، در برنامه دولت قرار دارد و طرح جامع آن هم به تصویب رسیده است. باید بدانیم كه در فاز چهارم پارس جنوبی، روزانه ده میلیون متر مكعب گاز تولید می شود. هر واحد پالایشگاهی از دو سكو كه در 105 كیلومتری دریا قرار دارد، تشكیل شده و هر سكو 12 حلقه چاه دارد. گفتنی است، گازی كه از دل دریا بیرون می آید، گرم، ترش و بدبو است. كار پالایشگاه، تصفیه این گاز است و این گاز پس از تصفیه، صادر می شود. گاز را نمی توان مانند نفت خام صادر كرد زیرا احتمال خطرات انفجار و آلودگی وجود دارد. گرچه پروپان و بوتان از تركیبات گاز مایع، پس از ذخیره سازی به كشتی منتقل شده و از طریق اسلكه 16 یا صادر می شود و یا به مصارف داخلی می رسد. همچنین گوگرد نیز از محصولات جانبی تصفیه گاز محسوب می شود كه در كشور ما به دلیل عدم وجود تكنولوژی لازم بهره برداری از آن، به عنوان ماده ای بی ارزش، دور ریخته می شود اما چین و هندوستان آن را خریده و با صنعت بسته بندی خاص خود این محصول را صادر می كنند. آنچه كه در عسلویه نگاه بیننده را معطوف به خود می كند، وجود چندین مشعل در كنار هر مجتمع پالایشگاهی است كه در آخرین مرحله تصفیه گاز، آن مقدار گاز بی ارزش كه مازاد گاز تصفیه شده است را می سوزاند. میانگین سوخت این گاز بی مصرف، 30 تن در ساعت است. آلودگی هوای منطقه ناشی از سوخت این مشعل ها ست و اهالی و شاغلین در این منطقه، چاره ای جز تحمل آن ندارند، زیرا هر پالایشگاه به این مشعل ها نیاز دائمی دارد. در چند سال اخیر، سرمایه داران داخلی در عسلویه اقدام به سرمایه گذاری كرده اند، البته نه فقط در ذخایر نفتی و گازی، چرا كه این ذخایر، دولتی است. در یكی دو سال اخیر، رستوران های شیك، همچنین سالن های ورزشی و البته تعدادی فروشگاه شیك و مدرن، زینت بخش عسلویه شده است. خیابان های عسلویه به قدری تمیز است كه تصور نمی كنید به یك منطقه گازی، پا گذاشته اید. نظم و انضباط نیز به خوبی در عسلویه رعایت می شود. اهالی آن جا شامل افراد بومی و نیروهای كاری از قبیل مدیران، كارگران، مهندسان و متخصصان، شب ها در زمان استراحت، سعی می كنند با جمع شدن دور یكدیگر، غم تنهایی و دور از خانواده بودن را كمتر احساس كنند. البته در همان زمان، نیروهای شیفت شب بر سر كار خود حاضرند چرا كه پالایشگاه ها به طور دائم باید كار كنند. حضور در جمع آنان اطلاعاتی را در اختیار ما می گذارد. كارشناسان ایرانی با ناراحتی می گویند: قطری ها روزانه 125 میلیون متر مكعب گاز برداشت می كنند، ما به سرعت به آنها می رسیم؛ مطمئن باشید. از لا به لای حرف های آنان متوجه شدیم كه پارس جنوبی در حوزه مشترك با قطری ها "گنبد جنوبی" نامیده می شود و 9 درصد ذخایر گازی جهان در آن قرار دارد. عسلویه افتخار ایران در پایان باید اشاره كرد كه با حضور شركت های بزرگ داخلی و خارجی، برای اجرا و تكمیل فازهای پالایشگاهی و مجتمع های پتروشیمی، نیروی كار زیادی در این منطقه فعالیت می كند و همین امر تاثیر عمده ای در عرصه بین الملل به ویژه دركشورهای حوزه خلیج فارس داشته است. با تلاش بیشتر و مدیریت صحیح، می توان در شكوفاتر كردن اقتصاد ملی این منطقه گام برداشت زیرا منطقه پارس جنوبی، بزرگ ترین تولید كننده گاز و فرآورده های پتروشیمی درجهان محسوب می شود. بی شك عسلویه، یك نعمت خدادادی برای ایران و ایرانی است؛ عسلویه درحال حاضر لقب بزرگ ترین منطقه تولید انرژی در جهان را به خود اختصاص داده است. قدر این نعمت را بدانیم. عسلویه در تاریخ "عسلویه" به عربی "اعسلوه" است؛ روستایی در استان بوشهر در جنوب ایران. این روستا در 12 كیلومتری شرق روستای نخل تقی و در هفت كیلومتری روستای بیدخون و در كرانه خلیج فارس واقع شده است. در سال های دور "اعسلوه" یكی از مناطق تحت نفوذ و مهم قبیله "بنی خالد النصورین" حكمران منطقه شرق بوشهر بوده است. در این روستا بقایای ارگ بزرگ مقر حاكم وقت وجود دارد. همچنین تعدادی خانه قدیمی و تاریخی كه از سنگ و كاهگل و گچ ساخته شده در این منطقه به چشم می خورد. این منطقه در 300 كیلومتری شرق بندر بوشهر، 420 كیلومتری غرب بندر لنگه و 570 كیلومتری غرب بندرعباس واقع شده است. از شمال با فارس، شرق با هرمزگان و غرب با خوزستان و بویراحمد همجوار است و 100 كیلومتر با حوزه گازی پارس جنوبی كه در میان خلیج فارس واقع شده و دنباله حوزه گنبد شمالی در قطر است، فاصله دارد. *منبع : www.petroleumtimes.com ، ١٢ آذر ١٣٨٥