Index
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 214466
تاریخ انتشار : 10 مرداد 1396 9:17
تعداد بازدید : 531

از شیمی درمانی تا فتح قله های مرتفع ایران

شاید بیشتر کسانی که نام بیماری سرطان را می شنوند، از همان ابتدا کابوس یک بیماری مرگبار را در ذهن خود بپرورانند که هیچ گریزی برای نجات از آن نیست و باید تسلیم آن شد. اما واقعیت این است که نمونه های زیادی در ایران و جهان می توان یافت که توانسته اند با امید و توکل و با اراده قوی این بیماری را شکست داده و به زندگی بازگردند. یکی از این نمونه ها تجربه خود از شکست دادن این بیماری را در اختیار ما گذاشته است که به آن می پردازیم.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی دستاوردهای انقلاب اسلامی به نقل از روزنامه کیهان؛ من محمدرضا براز متولد سال 1364 و ساکن تهران هستم که در سال 1390 دچار بیماری سرطان خون از نوع لوسمی حاد شدم. طی نزدیک به سه سال درمان با عنایت خدا و روحیه خوبی که داشتم این دوره ها را پشت سر گذاشتم و فقط به این فکر می کردم که با این بیماری بجنگم و یک لحظه کوتاه نیایم.

دور ه های شیمی درمانی هرچند سخت بود ولی به این فکر می کردم که من خوب خواهم شد و به خدای خود ایمان داشتم، اما بعضی وقت ها فکر هایی من را از این ذهنیت خوب دور نگه می داشت، تصوراتی که هروز به سراغ من می آمد، مثل اینکه چرا کسانی که قبل از من بیمار شدند وجود ندارند. همین تصور باعث می شد که فکر کنم حتما مرگ پشت این بیماری هست.
هرچند اسم سرطان سخت است اما من به مرگ فکر نمی کردم، دوست داشتم از بیماری کسانی که قبل از من دچار این بیماری شدند جویا بشوم و بدانم قرار است چه اتفاقی برایم پیش بیاد، اما متاسفانه کسی را پیدا نمی کردم. از دور می شنیدم کسانی خوب شدند اما نمی دانستم چرا اعلام نمی کنند که ما بیماران سرطانی بدانیم چه در انتظار ما است و همین باعث می شد من هر بار به خودم قول می دادم که خوب می شوم و این کار را خواهم کرد.
اکنون من با بیش از 180بیمار سرطانی چه حضوری چه مجازی در سراسر کشور گفتار درمانی می کنم و با بیماران سرطانی خون از نظر تاثیرات درمان و دوره ها چه از نظر روحیه و عوارض داروها مشاوره می دهم و می گویم من هم مثل شما هستم و شما هم مثل من و انگیزه آنها را نسبت به درمان بالا برده و تاثیرگذار می شوم، چون یک بیمار سرطانی بیش از هرکس حرف یک هم نوع خودش بیشتر برایش تاثیر گذار است.
سؤالی که برای تمام بیماران سرطانی در ابتدای بیماری پیش می آید این است که آیا ما دوباره می توانیم کارهای روزمره خود را انجام بدهیم؟ آیا ما محدود نمی شویم. من برای همین خواستم اعلام کنم ما بیماران سرطانی هیچ وقت محدود نمی شویم و مثل یک فرد سالم چه بسا بیشتر کارهای روزمره خودمان را انجام می دهیم. برای اثبات این کار تصمیم گرفتم با یک گروه کوهنوردی دست به صعود قله های سخت بزنم با وجود اینکه از قبل هیچ زمینه ای از کوهنوردی نداشتم.
علت اینکه کوهنوردی را انتخاب کردم این بود که این رشته فعالیت مستقیم با گردش خون دارد .
من با انگیزه ای که داشتم در خرداد و تیر ماه 1396 در یک ماه 8 صعود به قله های بیش از چهار هزار متر داشتم. قله های مثل؛ زرین کوه، خلنو،سی چال، مهرچال، قله سبلان، شاه نشین، بازارک و بلندترین قله ایران یعنی دماوند به ارتفاع 5670 متر.
امروز وقتی دوستان بیمارسرطانی این عکس ها و کار من را می بینند در روحیه آنها تاثیرگذار است و به خاطر همین با تمام توان این راه را ادامه خواهم داد و از خدای بزرگ ممنونم که چنین روحیه ای به من داد و امروز تلاش می کنم این حرکت رسانه ای بشود تا به آنهایی که فکر می کنند سرطان آخر خط است بگویم دراشتباه هستند. اگر خدا بخواهد نه تنها سرطان که دماوند هم جلوی انسان زانو می زند.





نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :