Index
ورود کاربر
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 223544
تاریخ انتشار : 4 آبان 1396 10:42
تعداد مشاهدات : 84

عزت زنان پس از انقلاب / آيت الله مصباح يزدي

اگر شکر نعمت کرديم، خداوند نعمت را بر ما مي افزايد و اگر کفران نعمت کنيم، بايد منتظر عذاب الهي باشيم، يکي از آثار نعمت انقلاب اسلامي، وضع زنان بعد از انقلاب است. زماني در پايتخت کشور شيعي ايران، به قدري وضع مدارس و دبيرستان ها خراب بود که خانواده هاي متدين، دبيرستان مناسبي براي فرزندانشان نمي يافتند و بسياري از آنها به خاطر وضعيت نامناسب مدارس، اجازه تحصيل در مقاطع بالاتر را به آنها نمي دادند؛ در دانشگاه ها که وضع بدتر بود.
برقراري نظام اسلامي که آرزوي انبياء و اوليا بوده و خداوند به دست مبارک حضرت امام(ره) آن را نصيب ما کرده است، نعمتي بزرگ است که شکر اين نعمت علاوه بر حفظ و حراست از انقلاب، به اين است که از امکاناتي که در سايه انقلاب به دست آمده در راهي استفاده کنيم که موجب سعادت ما شود.

يکي از نعمت هايي که کمتر قدر آن دانسته مي شود نعمت وجود جانشين امام (ره) است.بنده به عنوان خدمتگزار ولايت وظيفه دارم که از وجود اين نعمت شکرگزاري کنم و شکرش هم به اين است که حداقل آنچه در مورد ايشان مي دانم و قابل بيان است، براي ديگران بازگو کنم.
جامعه اسلامي زمان پيامبر اکرم(ص) ظاهراً از عقب افتاده ترين جوامع دنيا از نظر مادي، علمي و اخلاقي بود؛ اما خداوند بهترين و کامل ترين بندگانش را براي آنها فرستاد تا آنها را هدايت کند و در ظرف مدت کوتاهي همين مردم توانستند از يک طرف بر امپراطوري روم و از طرف ديگر بر امپراطوري ايران پيروز شوند. پيامبر(ص) در مدت حدود ده سال، چنين عزتي را براي ملت عقب افتاده اي به ارمغان آورد.
مسلمانان در صدر اسلام، در شرایط سختی مانند شرايط دشوار بدون آب و نان در شعب ابي طالب بسر می بردند. آيا آنها واقعاً ايمان آورده بودند و يا ايمانشان ظاهري بود؟ آيا کساني که حاضر شدند به خاطر دينشان به حبشه مهاجرت کنند، به دروغ اظهار اسلام مي کردند؟ آيا کساني که در رکاب پيامبر(ص) مي جنگيدند و کشته و زخمي مي شدند، واقعا اسلام را باور داشتند يا دروغ مي گفتند؟ بسيار دور از ذهن است که بگوييم آنها واقعاً ايمان نياورده بودند.
در سال سوم بعثت، پيامبر اکرم(ص)، به امر خدا، علي(ع) را به جانشيني خودش تعيين کرد و تا حجهًْ الوداع اين امر بارها تکرار شد که آخرين آنها در غدير خم بود، ولي بعد از وفات پيامبر(ص) در حالي که جنازه پيامبر(ص) هنوز دفن نشده بود، کساني به دنبال تعيين جانشين براي او رفتند و اکثريت مردم هم پذيرفتند؛ آيا اينها همان هايي نبودند که در جنگ ها شرکت کرده و فداکاري ها کرده بودند، سال ها رنج مهاجرت کشيده بودند و بر فقر و گرفتاري هاي صدر اسلام صبر کرده بودند؟ اما چه شد که دستور پيامبر(ص) را ناديده گرفتند؟
هيچ تفسير معقولي براي اين امر وجود ندارد؛ جز اينکه با کمال مسامحه بگوييم اينها شناخت و معرفتشان کم بوده است و قصد تکذيب پيامبر را نداشتند؛ اگر داشتند در جنگ ها و سختي ها شرکت نمي کردند. پس مسلمان بودند، اما در اثر ضعف معرفت- و البته برخي عوامل ديگر-جانشين پيامبر(ص) را نشناختند و اين نعمت عظيم را کنار گذاشتند.
ممکن است اين واقعه در زمان ما هم تکرار شود؛ لذا اول بايد قدر اين نعمت را بدانيم و ديگران را هم از چنين نعمتي آگاه کنيم؛ الآن چه کسي را مي شناسيد که بتواند جانشين رهبري شود؟ البته خزانه خدا خالي نيست، اما براساس ظاهر کسي به کمالات ايشان يافت نمي شود، که اگر بي نظير نباشد، کم نظير است.آيا امروز رفتار عده اي متناسب با اين نعمت عظيم هست؛ و آيا ما وظيفه خود را نسبت به ايشان انجام داده ايم؟

عزت یافتن زنان پس از انقلاب


 اگر شکر نعمت کرديم، خداوند نعمت را بر ما مي افزايد و اگر کفران نعمت کنيم، بايد منتظر عذاب الهي باشيم، يکي از آثار نعمت انقلاب اسلامي، وضع زنان بعد از انقلاب است. زماني در پايتخت کشور شيعي ايران، به قدري وضع مدارس و دبيرستان ها خراب بود که خانواده هاي متدين، دبيرستان مناسبي براي فرزندانشان نمي يافتند و بسياري از آنها به خاطر وضعيت نامناسب مدارس، اجازه تحصيل در مقاطع بالاتر را به آنها نمي دادند؛ در دانشگاه ها که وضع بدتر بود.
ترديدي نيست که در مسير عزت بخشي به زنان در جمهوري اسلامي قدم هاي بلندي برداشته شده است، هر چند معتقديم هنوز هم زنان به جايگاهي که شايسته شان باشد، نرسيده اند.
خداوند متعال همسر فرعون را الگويي براي همه مؤمنين عالم- و نه فقط زنان- بيان مي کند و اين نهايت لطفي است که خداي متعال براي خانم ها داشته است و زني را که نه پيامبر و نه امام است را الگوي همه مؤمنان معرفي مي کند؛ خانمي که وظيفه را شناخت و به وظيفه اش عمل کرد.
شرط تقرب به خدا، مرد بودن يا جوان بودن نيست؛ بلکه حتي ملکه مصر که شوهرش فردي ظالم بوده و ادعاي خدايي مي کند، مي تواند بنده مقرب خدا و الگوي تمام مؤمنين عالم شود.
در دوره پهلوي زنان مبتلا به ذلت و خواری بودند و زن، تنها ابزاري براي شهوتراني مردها تلقي مي شد- هرچند عنوان ديگري به آن مي دادند، اين در حالي است که عزتي که زنان بعد از انقلاب به دست آورده اند، عزتي بي نظير است و زناني مانند خانم دباغ، دوشادوش مردان، مانند مفيدترين رزمندگان و مجاهدين کشور، زحمت کشيده و مورد احترام امام(ره) هم بود.
بعد از انقلاب و بخصوص در دوران دفاع مقدس و همين امروز، زناني را مي بينيد که مايه افتخار انسانيت اند؛ مانند مادري که سه فرزند جوانش شهيد شدند و مي گفت: اي کاش فرزند ديگري هم داشتم تا در راه اسلام تقديم کنم! گفتن اينها آسان است؛ ولي اينکه مادري که سر تا پا عاطفه و محبت و احساسات است، جواني را با عشق و خون دل تربيت کرده و سپس با افتخار در راه خدا و براي اسلام و انقلاب تقديم کند، بسيار تعجب برانگيز است، بويژه مادر شهيدي که حتي دوست ندارد به عنوان مادر شهيد معرفي شود؛ چرا که مي گويد: من شهيد را براي خدا داده ام؛ او را تقديم نکردم که خودم عنواني بگيرم!
اينها کجا و زن در دوران قبل از انقلاب کجا؟ حتي آن زني که قبل از انقلاب وزير هم مي شد، نتيجه اش چيزي غير از فساد خود و خانواده و بستگانش نبود! مهم ترين وظيفه ما در مقابل اين نعمت ها حفظ دستاوردهاي انقلاب و تبيين آن با زبان و ادبيات مناسب براي ديگران و رشد دادن آنها و در مرحله بعد تربيت نسل آينده است.

لزوم انجام کار فرهنگی تشکیلاتی

 امروز سايت ها و شبکه هاي متعدد، دسترسي به فساد را بسيار ساده کرده است؛ لذا بايد نسل آينده را خوب تربيت کنيم. ولي تربيت به معناي اخم و تندخويي نيست؛ تربيت به معناي رشد دادن است؛ و بايد با استفاده از احساسات و عواطف پاک و تغذيه فکري مناسب، به گونه اي برخورد کنيم که جوانان اين ارزش ها را پذيرفته و واجد اين ارزش ها شوند و حاضر به دفاع از آنها باشند.. کار فردي در جامعه اي که اين همه شياطين با ابزارها و امکانات متنوع در حال کار کردن هستند جوابگو نيست؛ لذا بايد کار فرهنگي به صورت تشکيلاتي و دسته جمعي باشد، اساسنامه و برنامه داشته باشد و دائم مورد ارزيابي قرار گيرد تا نقاط ضعف حذف و نقاط قوت تقويت شود؛ و در اين مسير با ديگراني که اهداف مشترکي با ما دارند مشورت و همکاري شود، نه اينکه رقابت کنيم، چرا که هدف ما بايد فقط رضايت امام زمان(عج) باشد.

*بیانات آيت الله مصباح يزدي در جمع گروهي از بانوان عضو حزب زنان جمهوري اسلامي ؛ تهران؛ 29/6/96






نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :