Index
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 239961
تاریخ انتشار : 17 خرداد 1397 0:1
تعداد بازدید : 273

خاطرات سفر دختر آمریکایی به ایران

اسمش سیلویا است. ۲۵ ساله و در ورستر آمریکا زندگی می کند. سه سال گذشته را در سفر در کشورهای مختلف آسیایی گذرانده و مي گويد: من سفر کردن را دوست دارم و در مجموع در ۷ کشور زندگی کرده ام و ۵۰ کشور در ۵ قاره جهان را دیده ام. هیچگاه به اندازه زمانیکه تصمیم گرفتم دو هفته به ایران سفر کنم از اطرافیانم نظر درباره تصمیمم نشنیدم.» به نظر می رسید همه در این زمینه حرفی برای گفتن دارند. پاسخ آنها از "عالیه. اگه من پاسپورت آمریکایی نداشتم حتما باهات می اومدم." تا "تنها داری می ری اونجا؟ دوست داری چه جوری بمیری؟" و حرف های رک عموی سفر کرده ام که گفت: "ایران جای خوبی نیست. به جایش برو یونان." متغیر بود. حتی دوست یکی از دوستانم در فیسبوک مطلبی درباره برنامه سفرم نوشته و گفته بود که من یا خیلی شجاعم یا خیلی خام و نادان. در آخر نوشته اش اراده من را در به خطر انداختن خودم برای تجربه کردن جایی با تبعیض جنسی تحسین کرده است. به نظر خودش نوشته اش اظهارنظری فمینیستی درباره زن بودن در آمریکاست.

چی؟ متاسفم که نا امیدتان می کنم اما من واقعا می خواهم ایران را ببینم. منظورم این است که ایران صاحب یکی از قدیمی ترین تمدن های جهان است. ۱۳ مکان ثبت شده به عنوان میراث جهان یونسکو در این کشور وجود دارد. مناظر طبیعی زیبایی از جنگل های بارانی انبوه گرفته تا کوهستان های برفی و آبگیر های صحرایی دارد. علاوه بر این بسیاری از مسافرانی که من در آسیای مرکزی دیدم از ایران تعریف می کردند. مردم مهمان نواز، غذاهای لذیذ و مناطق تاریخی - چطور می توانستم ایران را در برنامه سفرم قرار ندهم؟

خوب، آیا آمدن به اینجا تصمیم درستی بود؟
الان یک هفته و نیم است که در ایران هستم و مانند اکثر جاهایی که دیدم با آنچه فکر می کردم تفاوت داشت. من این متن را در آپارتمان دوست جدیدم رعنا می نویسم. ما با لیوان های چای داغمان کنار هم نشسته ایم و به صدای بلند انفجارهایی که در خیابان رخ می دهد گوش می کنیم. هر چند دقیقه نور انفجاری بزرگ آپارتمان مان را روشن می کند و ما با ترس و وحشت به یکدیگر نگاه می کنیم.

با شما هستم! این سال نوی ایرانی است! بخشی از جشن های سال نو که بزرگترین جشن در ایران است و شامل مراسم و سنت های زرتشتی می شود که قدمتی ۳۰۰۰ ساله در ایران دارد. در آخرین سه شنبه سال خانواده ها دور هم جمع می شوند و آتش درست می کنند، دور آن می چرخند و از روی آن می پرند ترقه بازی می کنند و فشفشه به آسمان می فرستند و همه اینها با رقص و آواز همراه است.

چند ساعت پیش، عصر سه شنبه وقتی همه روی پشت بام آپارتمان جمع شده بودیم برادر رعنا به شوخی به من گفت که این احتمالا کابوس آمریکایی ها درباره ایران است. "اگر دوستانت می توانستند الان تو را ببینند که در تهران هستی و با آتش و انفجار احاطه شده ای چه فکری می کردند؟ شاید آنها فکر می کنند که همیشه ایران همین طور است؟" مسلما او داشت شوخی می کرد اما حقیقتی غم انگیز در حرف های او بود. یکی از اولین چیزهایی که مردم اینجا همیشه از من می پرسند این است: "قبل از اینکه به ایران بیایی چه تصویری از این کشور داشتی؟"
اولین میزبانان من در تهران که از طریق سایت couchsurfing آنها را پیدا کرده بودم یک دانشجوی جوان دکترا و هم اتاقی اش بودند. آنها گفتند که از میزبانی یک دختر آمریکایی بسیار خوشحال بودند و امیدوار بودند که توریست های بیشتری برای دیدن ایران بیایند. آنها بی نهایت میهمان نواز و خونگرم بودند. برایم غذاهای ایرانی درست می کردند و سوالاتی بی پایان درباره نظر آمریکا و خارجی ها را درباره ایران می پرسیدند.

رعنا، دختری که از طریق couchsurfing با او آشنا شدم و مرا به ناهار دعوت کرد نیز بسیار درباره خارجی هایی که به ایران سفر می کنند کنجکاو بود. او به من توضیح داد که ایرانی ها {.......} کشورشان را دوست دارند و می خواهند مهمانانشان از سفر به اینجا لذت ببرند. دوست داشتم می توانستم به او بگویم که آمریکایی ها علاقه مندند به ایران سفر کنند و همگی درک می کنند که تفاوت بزرگی بین مردم و حکومت وجود دارد اما این حرف من احتمالا دروغ می بود. اکثر کسانیکه که با آنها درباره برنامه سفر صحبت کرده بودم به من هشدار داده بودند و بعضی از آنها حتی  
سعی کردند مرا از سفر به ایران - آن هم به تنهایی - منصرف کنند.

واقعیت این است که من از زمان ورودم به ایران اصلا احساس تنهایی نکرده ام. مامور پذیرش اولین هتلی که در آن بودم با من مانند دخترش رفتار کرد. با من صبحانه و ناهار می خورد و جاهای دیدنی را به من پیشنهاد می کرد. میزبانان couchsurfing مانند خوهران بزرگتر دوست داشتنی با من رفتار میکردند. رعنا مرا به خواهری خود پذیرفت. مرا به ناهار دعوت کرد. چند روز را با خانواده اش در تهران گذارندم و سپس همراه او به اصفهان رفتم.
تا کنون تجربه من در ایران، خونگرمی و مهمان نوازی بوده است و غذای واقعا عالی


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :