Index
ورود کاربر
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 242409
تاریخ انتشار : 14 مرداد 1397 21:23
تعداد مشاهدات : 37

ما با ایران زنده شدیم / درباره شهید عارف الحسینی

می گفتند:" نان پنجاب را می خوری و حرف از انقلاب ایران می زنی" اعتنایی نمی کرد. قبل از انقلاب ایران، درحمایت از امام خمینی راهپیمایی به راه می اندازد.

شبی که پذیرش قطعنامه ۵۹۸ از سوی ایران اعلام شد در مدرسه ای که بعدها به نام خودش مشهور شد با چند تن از نزدیکانش جمع شده بود. یک گوشش به رادیو بی بی سی و یک گوشش به رادیو ایران. شایعات در مورد پایان جنگ و پذیرش قطعنامه از سوی ایران، این چند روز فضای رسانه ای دنیا را پر کرده بود. شهید و دوستانش و همه دوستداران و عاشقان ایران باور نمی کردند که ایران پذیرفته است که با عراق صلح کند. مثل همه رزمندگان ایرانی. تا اینکه آن شب رادیو ایران رسما پذیرش ایران را اعلام کرد.

یکی از حاضرین در این جلسه شاهین انور زیب، پاکستانی مقیم ایران است. او سه روز پیش به مهر آمد و  برایمان تعریف می کند که آن شب بعداز اینکه خبر از رادیو پخش شد سکوت سنگینی اتاقی که با شهید داخلش بودیم را برداشت. تا چند دقیقه کسی حرفی نمی زد. بعد که بهت اتاق شکست؛ آدم ها کم کم شروع کردند به واکنش نشان دادن. واکنش ها بیشتر منفی بود. در ذهن همه سوال به وجود آمده بود که چرا امام به صلح با عراق راضی شده است؟ پاکستانی ها همه اعتقاد داشتند که ایران می توانست با ادامه جنگ سرنوشت منطقه را عوض کند و این برایشان قابل قبول نبود که ایران هم صلح کند. انور زیب تعریف می کند که چند نفر این وسط گلایه هایی را از شخص امام مطرح کردند که ناگهان شهید عارف حسینی برآشفت. بلند شد و به دم در رفت و به آسمان تیره و تاریک آن شب پیشاور اشاره کرد وگفت: به خدا قسم! به خدا قسم! اگر امام همین الان بگوید که روز است من باور می کنم. شما چه می دانید امام در چه موقعیتی این تصمیم را گرفته است؟ شما از ایران امروز چه می دانید؟ چه می دانید چه خبر است؟ خودتان رابا امام مقایسه نکنید.

شهید عارف حسینی از امام چه می دانست؟ بیست سال پیش در نجف شاگرد او بود. امام از شهید عارف حسینی چه می دانست؟ وقتی شهید شد این ها را برایش نوشت: "تا به حال یک آخوند درباری یا یک روحانی وهابی راندیده ایم که در برابر ظلم و شرک و کفر ، خصوصا در مقابل شوروی متجاوز و آمریکای جهان خوار ایستاده باشد. همانگونه که یک روحانی وارسته عاشق خدمت به خدا و خلق خدا را ندیده ایم که برای یاری پابرهنگان زمین لحظه ای آرام و قرار داشته باشد و تا سر منزل جانان علیه کفر و شرک مبارزه نکرده باشد. و عارف حسینی این گونه بود"

چهار سال قبل از شهادت، شهید عارف حسینی، رهبر شیعیان پاکستان می شود. در حالی که هیچ کس انتظارش راندارد. چیزی که او نامش را «تحجر» می گذارد در عرض ۲ سال، کار را به جایی می رساند که در جلسه سالیانه شورای رهبری شیعیان پاکستان، به گریه می افتد و می خواهد استعفا بدهد. همان ها نمی گذارند. بیچاره اش می کنند. بعدها از او می پرسند که در این ۴ سال رهبری ات چه کردی؟ حاصل کارت چه بود؟ گفت: توانستم ثابت کنم که شیعه ام. رفته بود در مسجدی نماز بخواند نگذاشته بودند، چون حرف از وحدت با اهل تسنن می زد. می گفت جمع شویم علیه آمریکا راهپیمایی کنیم، عملا مخالفت می کردند که اگر کسی کشته شد چه کسی جواب خونش را می دهد؟ می گفت: یقه امام حسین(ع)  را هم بگیرید که باید جواب خون کشته های کربلا را بدهد. نمی گذاشتند.

***

می گفتند:" نان پنجاب را می خوری و حرف از انقلاب ایران می زنی" اعتنایی نمی کرد. قبل از انقلاب ایران، درحمایت از امام خمینی راهپیمایی به راه می اندازد. انقلاب که پیروز می شود در پیشاور جشن راه می اندازد و جنگ که می شود کمک های مردمی جمع می کند و به جبهه ها می فرستد.

از پاراچنار تا پیشاور ۲۰۰ کیلومتر راه است.کیلومترها آن طرف تر در مرزهای سرزمینی به نام ایران، مردمی به رهبری امام خمینی(ره) علیه حکومت وقت ایران شروع به قیام کرده اند. هنوز انقلاب ایران پیروز نشده است و هنوز در خیلی از شهرهای ایران اتفاقی برای انقلاب ایران نیفتاده است. عارف حسینی گروهی از پاکستانی ها  را درپاراچنار جمع می کند. جماعت عظیمی گرد می آیند و یک مسیر ۲۰۰ کیلومتری را از پاراچنار تا پیشاور در حمایت از انقلاب ایران راهپیمایی می کنند.

هیچ سند تصویری و صوتی از این راهپیمایی تاریخی در دست نیست. اما برخی از پاکستانی ها که در این راهپیمایی بوده اند خاطرات مبهمی از این اتفاق دارند. خاطراتی که واضح ترینش شعارهایی است که مردم پاکستان پیش از شروع انقلاب ایران کیلومترها دورتر از مرزهای ایران، در شرایطی که هنوز خیلی از ایرانی ها تصوری از انقلاب نداشتند سر می دادند.

***

۱۶ می ۱۹۸۶ روز مرگ بر آمریکا در پاکستان برگزار می شود. شهید عارف حسینی یکی از علمای بانفوذ پاکستان خودش شخصا به جلوی جمعیت می آید، پرچم آمریکا را به آتش می کشد و  آدمک مشهور عموسام را آتش می زند. این شروع راهی دراز در پاکستان است. راهی که پاکستانی ها را امروز به سنتی ترین و باتعصب ترین دشمنان آمریکادر دنیا تبدیل می کند. روز اشغال لانه جاسوسی در ایران، پاکستانی ها سفارت آمریکا را سنگباران می کنند. هنوز هم در خیلی از جاها سالروز این روز را برگزار می کنند. این روز تبدیل به سنتی در پاکستان می شود.

***

عهد کرده بود در همه سخنرانی ها از امام یاد کند. شیفته وار حرف می زد از امام. هر وقت اتفاقی می افتاد می گفت بیایید عکس العملی نشان دهیم، راهپیمایی کنیم تا وقتی خبرش به امام می رسد خشنود شود که فرزندانش در  پاکستان به فکر هستند و می دانند در دنیا چه خبر است. انقلاب که پیروز شد یک بار بیشتر نتوانست به ایران سفر کند. می گفتند چرا به ایران نمی روی امام را ببینی. می گفت امام بشنود کار را رهاکرده ام ناراحت می شود. دوست دارم همیشه کار کنم. مراسمی بود سخنرانی ای بود مردم جمع می شدند و برایش شعار می دادند می گفت برای من شعار ندهید. همه چیز برای امام است.

***

«دو روز روزه نذر پاکستانی ها برای آزادسازی خرمشهر ایران» گزاره چندان معمولی در  تاریخ جنگ های دنیا نیست.اول خرداد سال ۶۱ جماعتی پاکستانی در پیشاور جمع می شوند. جماعتی که رهبرشان سیدحسین عارف الحسینی گوشش را از رادیوی کوچک ترانزیستوری اش دور نمی کند تا حتی برای لحظه ای آخرین اخبار اشغال خرمشهر ، سرزمینی در جنوبی ترین نقطه ایران را از دست ندهد.

پاکستانی های داستان ما به شدت از اشغال نه چندان طولانی مدت خرمشهر نگران شده اند. نذر می کنند تا زمان آزادی خرمشهر ایران، آنها در پاکستان روزه بگیرند. دو روز بعد خبر آزادسازی خرمشهر را اول بار بلندگوی یک مسجد محلی اعلام می کند. شهر به جوش و خروش درمی آید؛ صدای تیرهای هوایی پاکستانی ها، رسم قدیمی آنها در هنگام خوشحالی کل شهر را برمی دارد و شهر کاملاً تعطیل می شود. یک شهر پاکستان برای آزاد شدن یک شهر ایران سه روز تعطیل می شود.

این روایت از شهید عارف الحسینی و یاران پاکستانی اش، روایت غریبی برای ما ساکنین جمهوری اسلامی ایران است. کل تصویر ما از پاکستان به فقر، گرسنگی، سیل و حملات انتحاری محدود می شود.پاکستان برای ما ایرانی ها  سرزمین خشک و بی آب و علفی است که هرروز در آن آدمها مشغول جنگیدن و آدمکشی و منازعه برای فقر و گرسنگی تا مرحله مرگند.

و کسی چه می داند که پاکستانی ها نزدیک ترین مردمان به ایران هستند؛ در آخرین نظرسنجی های جهانی همیشه بیشترین نظر مثبت به ایرانی ها را پاکستانی ها دارند همین روزها دوباره اخباری مبنی بر برخورد خشونت بار با پاکستانی های مقیم ایران در رسانه ها منتشر شد.

***

در سالگرد شهادت شهید عارف الحسینی؛ روحانی برجسته شیعیان پاکستانی که سال های سال دم از آرمان و انقلاب و وحدت و خمینی زد و سرانجام به آرزوی دیرینه اش شهادت رسید، یک گفتگوی کمتر دیده شده از شهید عارف الحسینی که سالها پیش با رادیو زاهدان ایران صورت گرفته است منتشر می شود.

مستحضرید که کفر جهانی ، جهان اسلام را محاصره و به این منظور لشکرکشی کرده است. جناب عالی آینده یک انقلاب همگانی و فراگیر را چگونه می بینید؟

بسم الله الرحمن الرحیم. این یک واقعیتی است که بعد از پیروزی انقلاب اسلامی بین مسلمان ها ، نوعی بیداری واسلام خواهی آغاز شده است. امروز هر چه به تبلیغات دشمن اسلام علیه اسلام افزوده می شود ، به همان اندازه اسلام خواهی نیز در بین مسلمانان بیشتر می گردد. ما خود داریم می بینیم که بعد از آتاتورک که شعائر اسلامی کلا ممنوع شده بود ، امروز در ترکیه سخن از شعائر اسلامی به میان آمده است. در آنجا دانشجویان دختر دردانشگاه ها مطالبه حجاب می کنند.

همین حالت در اندونزی ، مالزی و تونس وجود دارد. در این کشورها جوان ها برای اجرای نظام اسلامی به دار آویخته می شوند. کشور مغرب همین حالت را دارد. در مصر هزاران جوان برای مطالبه نظام اسلامی در زندان به سر می برند. کویت با همین مسئله روبرو است و جوان های کویتی خواهان نظامی اسلامی اند و در زندان به جوان های کویتی خواهان نظامی اسلامی اند ودر زندان به سر می برند ، لذا ما احساس می کنیم درست است که بعد ازپیروزی انقلاب اسلامی ، دشمنان اسلام ، به ویژه امریکا ، تبلیغات وسیعی را علیه اسلام به راه انداخته اند وتوطئه می کنند ، اما از سوی دیگر اسلام خواهی در جوان ها بیشتر شده است ، لذا نباید مایوس شویم ، بلکه باید این رابه فال نیک بگیریم. ما در پاکستان نیز همین وضع را مشاهده می کنیم، همچنین در کشمیر و هندوستان وامیدواریم که مثل جمهوری اسلامی ایران ، روزی از کشورهایی چون پاکستان ، مصر، مغرب و تونس نیز استعمار بیرون رانده شود.

حضرت امام خمینی از آغاز انقلاب سخن از صدور انقلاب به میان آوردند و دشمنان اسلام در این کلام امام تحریفاتی را انجام دادند و آن را به صورت یک امر خطرناک جلوه دادند. از نگاه شما صدور انقلاب به چه معناست؟ آیا انقلاب تا به حال صادر شده است ؟ و اگر شده ، به چه صورت بوده است؟

حقیقت امر این است که دشمنان اسلام از انقلاب اسلامی در هراس هستند و لذا جهت بدنام کردن این انقلاب ، حیله هایی را به کار می برند. این هم یکی از حیله های آنان است. حضرت امام(ره) و مسئولین دیگر جمهوری اسلامی ایران اگر می گویند انقلاب ما منحصر به مرزهای جمهوری اسلامی ایران نخواهد ماند، مراد این نیست که آنان با زور و جنگ ، دیگران را وادار به انقلاب می کنند، بلکه مراد این است که انقلاب اسلامی ایران یک سری اصول و تجربیات دارد و دیگران می توانند با استفاده از آنها در کشور های اسلامی انقلاب و در مقابل استعمار واستکبار جهانی قد علم کنند و آزادی خود را حاصل و نظام اسلامی را عملی نمایند.

برای تاسیس کشور پاکستان هر دو فرقه اسلامی مبارزه کردند و بدیهی است که بدون وحدت و همدلی بین شیعه و سنی ، نظام اسلامی در پاکستان داوم نخواهد آورد. آیا وحدت دو فرقه اسلامی با عمل به مسائل فقهی خود به راحتی ممکن است؟

عرض من همین است که وحدت شیعه و سنی در تشکیل پاکستان نقش داشت، لذا حفظ و بقای پاکستان نیز نیازمند وحدت این دو فرقه است. اگر شیعه و سنی ، با هم پاکستان را تاسیس کردند ، اکنون نیز امکان وحدت وجود دارد و آنها در عین داشتن اختلافات ، دارای وجوه مشترک فراوان هستند. آنها می توانند هر کدام به عقیده خود عمل کنند ، از توهین به مقدسات یکدیگر بپرهیزند و احساسات همدیگر را جریحه دار نکنند و بدانند که دشمن ما ، مشترک است و آن کفر است. در اسلام ما مشترکات فراوانی داریم، لذا برای صیانت از این مشترکات ، باید در مقابل دشمنان ، ید واحده و در یک صف در کنار هم ، دژ محکمی را تشکیل بدهیم و با کفر مقابله کنیم. اما اگر خدای نخواسته به نام شیعه ، سنی ، بریلوی ، دیوبندی و... درگیر مسائل فرقه ای شدیم ، آنگاه دشمن فرصت پیدا خواهد کرد از این اختلافات سوءاستفاده کند و هیچ یک از فرقه های اسلامی از صدمات تجاوز آنها مصون نخواهند ماند و این وضعیت ، فقط به سود دشمنان اسلام خواهد بود.

و سخن و پیام آخر؟

پیام من به امت اسلام این است که امروز مسئله اسلام و کفر به یک نقطه حساس رسیده است. انقلاب اسلامی درایران به پیروزی رسیده است و دشمنان اسلام برای ناکام یا محدود کردن آن توطئه های فراوانی از قبیل تحریم اقتصادی ، مسلط کردن جنگ ، اقدامات سیاسی و.. انجام دادند ، لذا چون این یک مسئله اسلامی است ، همه مسلمین وظیفه دارند انقلاب اسلامی را تنها نگذارند. همه مقدرات مسلمان ها وابسته به این انقلاب است ، لذا اگر صدمه ای به این انقلاب وارد شود، آن گاه هیچ نهضت و مسلمانی از آثار سوء آن مصون نخواهد ماند. مسلمان ، چه پاکستانی باشد چه عرب یا مسلمان کشورهای دیگر ، همه موظفند صیانت از این انقلاب را وظیفه شرعی خود بدانند. مسلمان ها باید بیدار شوند و هوشیار باشند و آیه شریفه «و اعتصموا بحبل الله جمیعا و لا تفرقوا» را همیشه مد نظر خود داشته باشند.


* خبرگزاری مهر


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :