Index
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 245967
تاریخ انتشار : 7 مهر 1397 12:31
تعداد بازدید : 120

می مانیم، ایران را می سازیم / گفتگو با دکتر محمود قرآن نویس

دانشمندان هموطنمان که به کشورهای دیگر رفتند اگر می ماندند می توانستند در پیشرفت کشور سهیم باشند، من نمی روم بلکه می مانم تا ایران را با هم بسازیم.
نام «محمود قرآن نویس» رئیس مرکز تحقیقات فیزیک پلاسمای دانشگاه آزاد را بسیار شنیده بودم.تقریبا از هر چند طرح دانشگاهی در یکی از طرح ها نام او به عنوان یکی از مجریان طرح به چشم می خورد.درباره اش جستجو هم کرده بودم تا بیشتر با او آشنا شوم،محمود قرآن نویس دارای مدرک دکتری فیزیک پلاسما از دانشگاه پونای هند متولد سال 1329 در اردبیل است.

قرآن نویس که تالیف و ترجمه بالغ بر 28 جلد کتاب را در کارنامه علمی خود دارد، استاد راهنمای 25 رساله دکتری و 120 پایان نامه کارشناسی ارشد بوده و دارای 300 مقاله منتشر شده در مجلات نمایه شده در ISI، حدود 420 مقاله انگلیسی ارائه شده در کنفرانس های بین المللی،  82مقاله علمی پژوهشی خارجی ، 36 مقاله علمی پژوهشی داخلی و 76 مقاله ارائه شده در کنفرانس های داخلی است و سه ثبت اختراع در آمریکا و آلمان دارد.

وی دارای سابقه 30 ساله پژوهش در حوزه کاربرد پلاسما در صنعت است ، سال ها ریاست آموزشکده تکنولوژی هسته ای و آزمایشگاه NDT سازمان انرژی اتمی را برعهده داشته و از سال 1373 رئیس مرکز تحقیقات فیزیک پلاسمای دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات است.

قرآن نویس همچنین کرسی پژوهشی در گداخت هسته ای ایران در سال 86 که از طرف معاونت فناوری ریاست جمهوری اعطا شد را از آن خود کرده است. با خواندن این رزومه پژوهشی قوی، حیف دیدیم که این دانشمند کشور را از نزدیک نبینیم پس قرار ملاقاتی گذاشتیم تا با او از نزدیک آشنا شویم. به محض ورود به دفترش با روی خوش به محلی که کتابخانه اش هم در آنجا قرار داشت راهنمایی مان کرد.

آنقدر صمیمی و بی ریا بود که اگر جایی بجز محل کارش او را می دیدیم فکر نمی کردیم یکی از دانشمندان مطرح کشورمان است. از کارهایش گفت و از تلاش های بی وقفه ای که برای محتاج نبودن کشور به بیگانگان انجام داده است، البته مشکلاتی که بر سر راهشان هست را هم بیان کرد.


خبرگزاری فارس: در بسیاری از اخبار علمی نام شما به عنوان یکی از مجریان طرح مطرح است که یکی از این طرح ها در بخش امحای زباله های بیمارستانی توسط رآکتورهای پلاسمایی بوده، درباره این طرح توضیحاتی بفرمائید.

قرآن نویس: ما سعی می کنیم نیازهای کشور را دریابیم و براساس این نیازها طرح هایمان را ارائه دهیم که طرح امحای زباله های بیمارستانی نیز بر همین اساس شکل گرفت.

زمان دولت هاشمی رفسنجانی، استاندار مازندران نامه ای داده بود که مازندران دارای مشکلات فراوان ناشی از زباله های شهری و بیمارستانی است.

 زباله های بسیاری در شهر وجود دارد که بخشی از این زباله ها، زباله های بیمارستانی است و این بحران در ایران وحشتناک است.

ما پس از مذاکره با مسئولان مازندران متوجه شدیم که روزانه ۷۰۰ تن زباله شهری دارند که این ۷۰۰ تن انباشته می شود و از دریا هم فاصله زیادی ندارد و ممکن است شیرابه آنها وارد آب های زیرزمینی شده و آنها هم آلوده شود که موجب بیماری های بسیاری می شود.

البته در همه جای دنیا وجود دارد ولی کشورهای صنعتی آمریکا و اروپا این مشکل را حل کردند اما در خاورمیانه هنوز وجود دارد.

فارس: این مشکل چگونه برطرف می شود؟

قرآن نویس: ما طرح رآکتورهای پلاسمایی ملی امحای زباله های بیمارستانی را طراحی کردیم که این تکنولوژی امروز در دنیا به خصوص برای بیمارستان ها به کار می رود که دمای مشعل های آن ۵۰۰۰ درجه است؛ یعنی هر چه در آن ریخته شود تبدیل به گاز می کند و گازهای آلوده و غیرآلوده خارج می شود که برای گازهای آلوده فیلتر می گذارند و حتی از گازهای غیرآلوده استفاده های دیگری می شود.

فارس: چه استفاده هایی؟

قرآن نویس: برای زباله سوزها با ظرفیت بالا می توان برق تولید کرد. برقی که تولید می شود به صورت کیلوواتی به توانیر فروخته می شود.

فارس: طرح امحای زباله های بیمارستانی به چه صورت اجرا شد؟

قرآن نویس: ما آن زمان تجربه کافی برای امحای ۷۰۰ تن زباله شهری را نداشتیم. تکنولوژی پیچیده ای است، ما ۴۰ مشعل سوزاندیم تا بتوانیم این طرح را به اجرا برسانیم، زیرا تجربه نداشتیم و دما را بالا می بردیم و مشعل ها می سوختند.

ولی کار شبانه روزی و شب زنده داری ها باعث شد موفق شویم و این کار را انجام دادیم که کمک هایی هم از معاونت علمی گرفتیم و آنها تسهیلاتی به ما ارائه دادند.

فارس: چه حمایت هایی از شما صورت گرفت؟

قرآن نویس: طرح تحت حمایت معاونت علمی فناوری به عنوان کارفرما، واحد علوم و تحقیقات به عنوان نهاد مجری، مرکز تحقیقات فیزیک پلاسما به عنوان مجری و یکی از بیمارستانهای دانشگاه آزاد به عنوان نهاد بهره بردار می باشد. حمایت ها به صورت وام قرض الحسنه از طرف معاونت علمی فناوری ریاست جمهوری و همچنین از طرف واحد علوم و تحقیقات در اختیار پروژه قرار داده شد.

تمام مبلغ هزینه، هزینه پروژه شد. ولی هیچ دستمزدی به کارکنانمان ندادیم؛ یعنی یک ریال هم برنداشتند.

استانداری گیلان هم از ما دعوت کرد تا این کار را در آنجا هم انجام دهیم؛ چراکه زباله های بیمارستانی در این استان نیز زیاد بود و ما دیدیم رودخانه جنگل سراوان شیرابه زباله بود.

ما از این زباله ها بازدید کردیم و هدف گذاری کردیم، دیدیم پروژه بزرگی است که حتی سخت تر از پالایشگاه است. بنابراین برای امحای زباله های بیمارستانی که از زباله های شهری خطرناک تر است برنامه ریزی کردیم تا بتوانیم روزانه یک تن زباله را امحا کنیم.

هلندی ها آمدند و گفتند ما می سازیم و سرمایه گذاری می کنیم ولی ۵ سال درآمد برای خودمان باشد، البته برای این کار تضمین می خواستند که کسی از ایران تضمین نکرد.

ما خودمان تصمیم گرفتیم این کار را انجام دهیم، می دانستیم که پروژه سخت است ولی از این مسئله هم آگاهی داشتیم که این پروژه ماندگار است و گفتیم وابستگی به دیگران فایده ای ندارد و خودمان باید دست به کار شویم. 

در هر قدمی که برمی داشتیم مشکلات زیادی داشتیم و همکاران مان بسیار خسته شده بودند زیرا کار شبانه روزی می کردیم.

فارس: در مسیر کار چه مشکلاتی داشتید؟

قرآن نویس: یکی از مشکلات این بود که زباله هم باند مافیایی دارد و برخی از زباله درآمدزایی می کنند. حتی گروهی برای امحای زباله های بیمارستانی آگهی می دهند ولی این زباله ها را دفن می کنند که این کارشان تولید گاز می کند اما ما با وجود تمام مشکلات کار را انجام دادیم.

فارس: این طرح چه مزایایی دارد؟

قرآن نویس: با توجه به اینکه مشکل کشورهای خاورمیانه در آینده آب و انرژی است، ما کانتینرهایی درست کردیم که جابجایی زباله های بیمارستانی نیز مشکل ایجاد نکند. در حال حاضر زباله های بیمارستانی بیمارستان فرهیختگان را به صورت پایلوت امحا می کنیم.

در حال حاضر ظرفیت امحای این دستگاه یک تا ۵ تن زباله به صورت روزانه است ولی باید بتوانیم مشتری پیدا کنیم و با شهرداری ها صحبت کنیم تا زباله های شهری را هم امحا کنیم. 

فارس: با نهادهای دیگر هم برای بهره گیری از این طرح مذاکره کرده اید؟

قرآن نویس: می خواهم به شورای شهر هم بروم تا این معضل بزرگ و خطرناک که بیماری های بسیاری را هم ناشی می شود، از میان برداریم.

فارس: این طرح قابلیت صادرات هم دارد؟

قرآن نویس: ما آمادگی داریم که با کشورهای همسایه نیز برای صادرات این محصول صحبت کنیم. کشورهای خاورمیانه این محصول را ندارند و فقط کشورهای آمریکایی و اروپایی از آن استفاده می کنند.

با وجود مشکلات بسیار این کار را انجام دادیم ولی برای زباله های شهری باید ظرفیت را بیشتر کنیم. نیاز به انگیزه و وقت داشت که انجام شد. یک تیم متخصص به همراه پیمانکاران بر روی این طرح کار کردند.

البته پروژه های دیگری را هم انجام دادیم،  ۳ پروژه ما کلان و مهم بوده است.


فارس: پروژه بعدی در چه حوزه ای است؟

قرآن نویس: پروژه دیگر داروی زخم بستر و دیابت است. ما این پروژه را روی موش انجام دادیم که موفق بود البته کشورهای دیگر روی این موضوع کار کرده بودند.

فارس: این طرح به چه صورت انجام شد؟

قرآن نویس: ما از پلاسما استفاده کردیم که زخم موش های دیابتی بهبود یافت. از این طریق که گاز یونیزه می شود و دمای آن مثل لیزر به زخم تابیده می شود و این مسئله به صورت ۳ یا ۴ بار هر بار ۵ دقیقه انجام می شود که باقر لاریجانی معاون پزشکی وقت دانشگاه آزاد با مجوز خودش افراد دیابتی بیمارستانش را در اختیار ما گذاشت و ما این دارو را روی ۵۰ مریض آزمایش کردیم که هر ۵۰ نفر بهبود یافتند. 

در حال حاضر این طرح در بیمارستان شریعتی اجرا می شود و درآمدزایی هم داشته است. این کار یکی از کارهای موفق ما بود.

البته می توان برای انعقاد خون و استرلیزه کردن وسایل پزشکی نیز از این طرح استفاده کرد.

فارس: برای صادرات این طرح هم فکری شده است؟

قرآن نویس: برای صادرات طرح که ما خودمان نمی توانیم مشتری بیابیم. ما طرح را انجام می دهیم و مسئولان باید به دنبال مشتری باشند اما طرح علمی در اولویت نیست، کشورهای دیگر بسیار بر روی طرح های علمی سرمایه گذاری می کنند و از همین طریق درآمدزایی می کنند.


اما در کشور ما استاد دانشگاه انگیزه ای ندارد و فقط درس می دهد. کسی که دکترای برق است آیا می تواند ۴ تا لامپ روشن کند؟ از چه مهارتی برخوردار می شوند؟ در دنیا چه کارهایی انجام شد؟ و ما در ایران چه کردیم؟ ما فقط تئوری آموزش می دهیم و نتیجه مطالعات را به کاربرد نمی رسانیم، درحالی که تکنولوژی اگر به ثروت نرسد به چه دردی می خورد؟ آنهایی که کار یاد می گیرند هم به خارج می روند و آنهایی که در ایران هستند می گویند کار نیست. ما به آنها می گوییم شما چه کاری بلدید؟

ما طرح دیگری هم داریم که در حوزه انرژی پاک است.

فارس: کاربرد آن طرح چیست؟

قرآن نویس: طرح دیگر ما نیز انرژی هسته ای است که برای انرژی پاک کار می کنیم. ما باید خورشید را به روی زمین بیاوریم، کشورهای دیگر نیز این کار را انجام داده اند، البته دنیا باید این تکنولوژی را به ما می داد و ۷ کشور جمع شدند و کارهایی را انجام دادند ولی این کار را نکردند. ما باید دما را بالاتر از خورشید ببریم ولی هنوز نتوانسته ایم این کار را انجام دهیم.

ما در حال مطالعه هستیم و زیر نظر آژانس بین المللی مطالعه می کنیم و تفاهم نامه هایی با کشور بلژیک داریم. دانشگاه های مختلف ایرانی هم با ما همکاری می کنند و دولت نیز با ما همکاری دارد به طوری که من به عنوان نماینده ایران در کشورهای دیگر این طرح را معرفی می کنم ولی فعلاً ترامپ جلوی آن را گرفته است ولی اسم ما در لیست آن کشورها وجود دارد.

فارس: شما با این طرح های کاربردی قطعا از کشورهای دیگر پیشنهاداتی دارید، با وجود مشکلاتی که در ایران هست چرا به کشور دیگری نمی روید؟

قرآن نویس: من هیچ وقت قصد سفر و زندگی در خارج را ندارم زیرا در کشور خودمان نیاز به این طرح ها داریم، چرا باید به خارج بروم؟ کشور خودم چه مشکلی دارد؟ اگر همه ما برویم ایران چه می شود؟ اگر آنهایی که رفتند می ماندند تعداد زیادی از این مراکز داشتیم که می توانستیم تکنولوژی را بسیار افزایش دهیم.


فارس: می گویند شما را بازنشسته کرده اند؟

قرآن نویس: من خودم بازنشست شدم چراکه باید جوان ترها نیز باید روی کار بیایند، اگر ما کنار نرویم جوان ها کجا بیایند، من ۳۵ سال خدمت کردم و حالا هم به دانشگاه سر می زنم و کمک می کنم.


دکتر محمود قرآن نویس


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :