Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 262708
تاریخ انتشار : 1 آبان 1398 17:34
تعداد بازدید : 74

یگان زرهی سپاه / گفتگو با سردار فتح الله جعفری

اولین فرمانده یگان زرهی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی می گوید: با تانک های غنیمتی از ارتش عراق یگان زرهی سپاه را راه انداختیم و در ادامه با بازسازی نفربرهای خشایار این یگان را توسعه دادیم.
محمدحسن جعفری: یکم آبان سال 1360 و چند روز پس از اجرای عملیات ثامن الائمه(ع) (شکست حصر آبادان) یگان زرهی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی تأسیس شد. آن زمان هنوز سپاه یگان های رزم نداشت و چند روز بعد و پیش از اجرای عملیات طریق القدس (آزادسازی بستان) تیپ های کربلا (به فرماندهی مرتضی قربانی)، عاشورا (به فرماندهی عزیز جعفری) و امام حسین(ع) (به فرماندهی شهید حسین خرازی) تشکیل شد.

بدین ترتیب یگان زرهی سپاه که یک یگان تجهیزات محور است، پیش از یگان های پیاده رزمی آغاز به کار کرد. این یگان که فرماندهی آن به عهده سردار فتح الله جعفری بود، در عملیات های مختلفی همچون عملیات های طریق القدس، فتح المبین و بیت المقدس نقش مهم و اثرگذاری داشت.

در گفتگو با سردار فتح الله جعفری مدیر مؤسسه شهید حسن باقری و اولین فرمانده یگان زرهی سپاه که تا دو سال پس از پایان جنگ نیز عهده دار این سمت بود، به بررسی تاریخچه شکل گیری و توسعه یگان زرهی سپاه پرداختیم که در ادامه می خوانید:

تسنیم: یگان زرهی سپاه در حالی تشکیل شد که تا مدتی قبل از آن، سپاه فاقد سلاح های سنگین بود و در دوره بنی صدر نیز او مانع از انتقال تسلیحات و تجهیزات از ارتش به سپاه شد، همچنین ایران در آن دوره در تحریم تسلیحاتی بود و بودجه کافی نیز برای خرید تانک و نفربر نداشت، بفرمایید که سپاه چگونه تانک و نفربر به دست آورد تا یگان زرهی تشکیل شود؟

سردار جعفری: بسم الله الرحمن الرحیم. زمانی که در کردستان بودیم، اسلحه انفرادی ژ3 داشتیم. آن وقت هنوز کلاش وارد سازمان رزم سپاه نشده بود. یک بار به ما خمپاره 60 دادند. از اینکه این خمپاره انداز را داشتیم، خیلی خوشحال بودیم و فکر می کردیم به سلاح سنگین مجهز شده ایم و نیاز به تجهیزات دیگری نداریم. اما وقتی که جنگ تحمیلی آغاز شد، فهمیدیم آن چیزهایی که داریم پاسخگوی مقابله با دشمن نیست.

تجهیزات ارتش عراق متعلق به شوروی و تجهیزات نظامی ارتش ایران غربی و آمریکایی بود. سپاه هم چون تازه تاسیس شده بود، در ابتدای جنگ سلاح های انفرادی ژ3، کلاش و حتی ام یک داشت. ما خیلی امیدوار بودیم که زرهی ارتش ایران در برابر زرهی ارتش عراق با توجه به برتری های فنی که دارد، موفقیت کسب کند؛ اما خیلی زود متوجه شدیم که زرهی ما نمی تواند در مقابل زرهی ارتش عراق مانور انجام بدهد و مناطق اشغالی را پس بگیرد.

تسنیم: مانند عملیات نصر که در منطقه هویزه انجام شد؟

سردار جعفری: بله؛ چهار عملیاتی که در زمانی بنی صدر انجام شد، ما را به این نتیجه رساند. ارتش عراق برخوردار از موشک های ضدتانک مالیوتکا و میلان بود که زرهی ارتش ایران در برابر این موشک ها پدافندی نداشت. 

بنده آن زمان جزو نیروهای پیاده و عضو اطلاعات عملیات بودم. آن موقع برای من سوال بود که چرا فرماندهان ارتش و سپاه امیدی به زرهی برای مقابله با ارتش عراق ندارند. نقطه قوت ارتش عراق، زرهی اش بود. لشکرهای 1 مکانیزه، 3 زرهی، 5 مکانیزه، 6 زرهی، 9 زرهی، 10 زرهی و 12 زرهی یگان های قدرتمند عراق بودند که عمدتاً در جنوب بودند.

وضعیت زرهی جبهه ها برای ما ناراحت کننده بود؛ چرا که عراق با قدرت زرهی اش تهاجم می کرد و مناطقی را از ما می گرفت. این موضوع در ذهن تمامی فرماندهان بود؛ اما چاره ای نداشتند، چرا که زرهی موضوعی پیچیده و گران بود. در ذهن ما هم وجود نداشت که چنین کار تخصصی و پیچیده ای را آغاز کنیم؛ چرا که کار فنی داشت و نیازمند 6 ماه آموزش بود. بخش بدنه، برجک، مخابرات و جنگ افزار آن پیچیده بود و در فکر نبودیم که یگان زرهی سپاه را تاسیس کنیم؛ البته عده ای از فرماندهان از جمله شهید کلاهدوز علاقه مند بودند که سپاه به سلاح های سنگین در حوزه زرهی و هوایی مجهز شود. 

از آنجایی که قدت برتر عراق زرهی بود، در عملیات های محدودی که توسط نیروهای سپاه در جبهه های مختلف انجام می شد، نیروها به دنبال این بودند تا با آرپی جی برخی از تانک های دشمن را منهدم سازند و از کار بیاندازند و تا حدودی قدرت زرهی ارتش عراق را تضعیف کنند. در هر عملیات محدود نیز حدود 3-2 تانک منهدم و به همان اندازه هم تانک به غنیمت گرفته می شد.

تا اینکه عملیات ثامن الائمه انجام شد. این عملیات منجر به شکست حصر آبادان شد. عراقی ها تصور نمی کردند که ما بتوانیم محاصره آبادان را بشکنیم. روی لشکر 77 ارتش حساب باز نمی کردند و فکر هم نمی کردند که سپاه بتواند 15 گردان نیرو آماده کند و به سمت نیروهای دشمن هجوم ببرد و در عمق هم جلو برد. بنابراین لشکر 3 که فرمانده اش جابرمحمود و از نزدیکان صدام بود، تیپ 12 زرهی اش را در غرب کارون گذاشته بود و تیپ 6 و 8 را در آبادان به کار برده بود. با اجرای عملیات ثامن الائمه، عراقی ها به دلیل اینکه پل ها منهدم شد، نتوانستند تانک های خود را به عقب ببرند. در نتیجه 2 تیپ زرهی عراق به دست ما افتاد که شامل 130 تا 140 تانک و نفربر بود. البته برخی از نفربرها را از طریق رودخانه به عقب بردند. 

بسیاری از تانک ها را لشکر 77 بعه پادگان جراحی در ماهشهر برد. تعداد بسیاری از نفربرهای BMP را هم چون آن ها سازمان رزمش را داشتند، بردند. ما هم حدود 60 نفربر که عمدتاً BMP بود برداشتیم. البته آن زمان هم باز به فکر تاسیس یگان زرهی نبودیم؛ اما این نفربرها چون تحرک بالایی داشتند، برای سازمان رزم سپاه مناسب بودند.

10روز پس از عملیات ثامن الائمه که نفربرها را سازماندهی و نیرو جذب کردیم به فکر تاسیس یگان زرهی افتادیم. یک روز حسن باقری در جبهه دارخوین از سازمان ما بازدید کرد و پرسید شما زرهی برای عملیات می خواهید تشکیل بدهید یا اینکه می خواهید زرهی را برای زرهی بسازید؟ من منظور او را فهمیدم. او چون طرح سازمان رزم سپاه را نوشته بود و از فرماندهان عالی رتبه ای بود که طرح های عملیاتی را می نوشت، دیدگاه و سخنش برای ما بسیار مهم بود. به شهید باقری گفتم که هدف ما زرهی برای زرهی نیست. او گفت پس به گلف بیا تا به صورت جدی با هم صحبت کنیم.

تاسیس یگان زرهی حرکت ارزشمندی برای سپاه بود. من آن موقع 120 نفر نیرو از کادرهای سپاه جذب کردم که برکات بسیاری برای سپاه داشتند. ابتدا نیز تمامی این ها خدمه تانک بودند تا اینکه یاد بگیرند چگونه با تانک کار کنند. حرف ما این بود که نیروهای بسیجی که شجاعانه در جبهه ها حضور پیدا می کنند باید در یگان زرهی حضور یابند و با ابزار قدرتمند تانک و نفربر به دشمن هجوم ببرند.

از این رو مولفه های سرعت، قدرت، آتش و مقابله با ضدحمله دشمن برای ما بسیار مهم بود و هدفمان این بود تا ذهنیت فرماندهی جنگ مبنی بر ناکارآمدی زرهی ایران در جنگ را تغییر بدهیم. خوشبختانه در عملیات طریق القدس این موضوع اثبات شد و نیروهای زرهی ما توانستند عقبه دشمن را ببندند. وقتی عقبه دشمن بسته شد، یک تیپ زرهی دشمن که شامل 3 گردان تانک و یک گردان مکانیزه بود، در محاصره قرار گرفت و تمامی تجهیزات این تیپ به دست ما افتاد. پس از این عملیات گردان تانک ما به تیپ تانک ارتقا یافت.

من همچنان سوالی در ذهن داشتم و آن این بود که چرا عراقی ها در زرهی دست برتر دارند؟ آن ها تحرک بالایی نسبت به ما داشتند. آن ها همچنین آتش برتری داشتند. ما گفتیم علاوه بر آتش برتر باید دقت هم داشته باشیم تا از دشمن پیشی بگیریم؛ یعنی اگر آن ها در تیر چهارم هدف را می زنند ما در تیر اول بزنیم. همچنین این را مدنظر قرار دادیم که جسورانه جلو برویم و به محض آغاز عملیات، تانک پشت سر پیاده حرکت کند و خود را به هدف برساند. سرعت، دقت و روحیه تهاجمی می توانست ما را در موقعیت برتر قرار بدهد.

 در نبرد سابله تانک های روشن دشمن را به جبهه خودی آوردیم و از همان ها در همان عملیات علیه دشمن استفاده کردیم. دشمن با هدف بازپس گیری دوباره بستان به سابله حمله کرد. ما پیش از آن چند روز در چذابه با دشمن درگیر بودیم. من در سنگر در حال استراحت بودم که به یکباره دیدم غلامعلی رشید و رحیم صفوی بنده را در بی سیم صدا می زنند و می گویند که عراق در پل سابله به ما حمله کرده است. وقتی به دشمن رسیدیم، آن ها از پل سابله عبور کرده بودند. با آن ها درگیر شدیم. 7 تانک شان به صورت روشن این سوی پل ماند. همان ها را برداشتیم و به جبهه خودی آوردیم و از همان تانک به سوی آن ها شلیک کردیم. این اتفاق در تاریخ جنگ ایران و عراق بی سابقه است. ما حدود 2 ماه بود که با نفربرهای شرقی آشنا شده بودیم و خدمه های نفربر به راحتی می توانستند شلیک کنند. در حالی که یک خدمه تانک نیازمند سه ماه آموزش است. 

مجموعه این اقدامات در سپاه و ارتش تاثیر زیادی داشت و ابتکار عمل از دشمن گرفته شد. در این عملیات ماهر عبدالرشید فرمانده افسانه ای عراق نفربرهایش را گذاشت و فرار کرد. ما در این عملیات علاوه بر آن 7 تانک به نفربرها و تانک های بسیاری دست پیدا کردیم. یکی از این نفربرها، نفربر OT62 فرماندهی ساخت چک بود که سیستم ناوبری داشت که ما سیستم ناوبری آن را به بچه های توپخانه سپاه دادیم.

فرماندهان ارشد سپاه به ما اعتماد کردند که ما می توانیم تجهیزات پیشرفته ای داشته باشیم. از این رو برنامه ریزی کردیم تا نیروهای رزمنده تا می توانند تانکی از دشمن منهدم نکنند، بلکه به غنیمت بگیرند و بیاورند. فرماندهان نیز طرح مانور را دورانی ترسیم کردند تا عقبه نیروهای دشمن بسته شود. در عملیات فتح المبین در شوش توانستیم عقبه دشمن را ببندیم و لشکر یک عراق را محاصره کنیم و تجهیزاتش را به غنیمت بگیریم. در مرحله اول عملیات فتح المبین در سرپل نادری دشمن به گونه ای دور خورد که تیپ 42 عراق با سه گردان تانک و با فرمانده اش اسیر شد. تمامی این تانک ها در اختیار ما قرار گرفت و در مرحله دوم عملیات در دشت عباس علیه خودشان به کار بردیم.

یک بار به یکی از جبهه ها رفتم. فرمانده ای برای گردان نفربرها انتخاب کردم. به اندازه یک گروهان نفربر و خدمه به او دادم. دو گروهان خدمه نفربر نیز به او دادم و گفتم نفربرهایش هم برایت می رسند. بعد او را به روی ارتفاعی (تپه سبز) در همان نزدیکی بردم و گفتم به خطوط دشمن با دقت نگاه کن. آنجایی که نفربرهای دشمن است را ببین. گفت: خُب. گفتم: آن نفربرها مال ماست. آن ها را می گیری و به خدمه ها می دهی. (خنده) من اعتماد داشتم که با سازماندهی نیروها می توانیم از تجهیزات دشمن استفاده کنیم.

ما دیگر آموخته بودیم که با تانک های عراقی کار کنیم. گاهی وقت ها که از بین نیروهای زرهی و مکانیزه عراق اسیر می گرفتیم، آن ها را به یگان زرهی خودمان می بردیم و آن ها تعجب می کردند که ما به راحتی می توانیم با تجهیزات آن ها کار کنیم و خدمه های بسیجی ما مانند خدمه های حرفه ای آموزش دیده در شوروی عمل می کنند. یکی از اسرای عراقی به شوروی رفته بود و دوره تخصصی موتور دیده بود. در جبهه ما موتورکار ما یک تعمیرکار بود که در شهرشان روی موتورهای دیزلی کار کرده بود.

تسنیم: چون موضوع به بحث آموزش کشیده شد، اجازه بفرمایید این سوال را بپرسم که شما نیروهای خودتان را چگونه آموزش می دادید؟ آیا از ارتش کمک می گرفتید یا اینکه به صورت ابتکاری عمل می کردید و به صورت آزمایش و خطا به عمل صحیح می رسیدید؟

سردار جعفری: تعدادی از نیروهای ارتش که آموزش نفربر BMP دیده بودند، به برخی از نیروهای ما در خصوص تعویض باطری و کارهای اولیه نفربر در همان ابتدا آموزش دادند. اما چون ارتش تانک های روسی نداشت، نمی توانست به ما یاد بدهد. همچنین حدود 200 نفر از عراقی ها که بعدها به لشکر بدر پیوستند کارهای تعمیرات، برقی، آماده سازی و... برای ما انجام می دادند؛ اما آن چیزی که اصل و اساس بود اتکای به خود در شرایط اضطرار بود.

ما مجبور شدیم که خودمان یاد بگیریم. برخی از نیروهای ما فنی کار بودند و تحصیلات فنی و دانشگاهی هم داشتند. مهم این بود که تمامی نیروها انگیزه و باور به ما می توانیم را داشتند. 

پس از عملیات بیت المقدس و با آغاز عملیات های برون مرزی که اولین آن رمضان بود، دشمن اقدام به مسلح کردن زمین کرد.

تسنیم: تا پایان عملیات بیت المقدس که آخرین عملیات درون مرزی ایران در سال 61 به حساب می آید، سپاه چه تعداد توانست نفربر و تانک از عراق به غنیمت بگیرد؟ و وضعیت سازماندهی نیروها چگونه بود و سپاه چند لشکر، تیپ و گردان زرهی داشت؟

سردار جعفری: در عملیات فتح المبین حدود 400 تانک و نفربر غنیمت گرفتیم. در این عملیات بیشترین غنیمت را گرفتیم؛ چون سپاه چهارم عراق دور خورد و ما توانستیم امکانات بسیاری به دست آوریم. در عملیات فتح المبین استعداد یگان زرهی 250 تانک و نفربر بود که در عملیات بیت المقدس به 400 تانک و نفربر رسید که تمامی عراقی بودند.

ما در یگان زرهی هم گردان مستقل داشتیم و هم گردان هایی داشتیم که در کنار یگان های پیاده بودند و هم تحت امر قرارگاه بودند. ساختار ما منعطف بود. در عملیات طریق القدس سازمان رزم ما گردان، در فتح المبین تیپ و در بیت المقدس لشکر بود. در عملیات بیت المقدس هم هرچند دشمن توانست بسیاری از تجهیزات خود را عقب ببرد، اما باز هم توانستیم تانک و نفربرهایی را به غنیمت بگیریم. از ابتدای جنگ تا پایان عملیات بیت المقدس حدود یک هزار تانک و نفربر از عراق غنیمت گرفتیم.

از این به بعد به دلیل اینکه عراق تانک های خود را به عقب برد، دسترسی مان به تانک های عراق کم بود. ضمن اینکه ما نیز دو گردان تانک خود را در عملیات رمضان به دلیل حرکت در عمق از دست دادیم. عراقی ها پس از عملیات رمضان در لاک دفاعی فرورفتند و استحکامات بسیاری به وجود آوردند. عملیات رمضان تجربه بسیار ارزشمندی برای ما بود و ما به این نتیجه رسیدیم که عراق، عراق گذشته نیست.

حسن باقری به من گفت از این به بعد عراق روبروی ما آب خواهد انداخت و تو برو ببین که برای عبور از آب از چه نفربری می توان استفاده کرد. در مطالعاتم دیدم که ارتش قبل از انقلاب در قبال 150 میلیون دلار پول گاز یک هزار و 500 دستگاه BTR50 و BTR60 دریافت کرده است که آبی - خاکی هستند. این نفربرها در خوزستان مانوری اجرا کرده بودند که فرماندهان ارتش وقتی دیده بودند کارآیی ندارد، از رده خارج کرده بودند.

ما این نفربر را از عراقی ها هم غنیمت گرفته بودیم و داشتیم. یک نوع از این نفربر را هم چکی ها ساخته بودند که از آن هم استفاده می کردیم. از این لحاظ با نفربرها آشنا بودیم. صیادشیرازی قبل از عملیات فتح المبین هم می خواست 100 دستگاه از این نفربرها را به ما بدهد که ما نخواستیم و به جای آن BPM گرفتیم.

در مورد کارآیی آن نفربر با حسن باقری صحبت کردیم. من معتقد بودم که این نفربر برای ما کارآیی ندارد. حسن باقری گفت چه چیزی از آن به درد ما نمی خورد؟ جز به جز آن را بررسی کردیم که در نهایت به موتور آن رسیدیم. حسن باقری گفت پس موتور آن را عوض کنید. این یک راه حل بزرگ برای من بود. سه موتور روی آن نفربر آزمایش کردیم که یکی از آن ها خوب بود. هزار تا از آن نفربرها شنی دار بود که اسمش خشایار بود. ما با صیادشیرازی توافق کردیم که هزار نفربر را بگیریم، بازسازی کنیم و در نهایت 60 درصد را خودمان برداریم و 40 درصد را به ارتش بدهیم.

ما ظرف یک هفته تمامی نفربرها را به سرعت از ارتش تحویل گرفتیم و با قطار به تهران آوردیم. پس از عملیات محرم (آبان 61) با هواپیما همراه با حسن باقری به تهران آمدم. باقری در پرواز به من گفت که برو با رفیق دوست صحبت کن تا وزارت صنایع سنگین نفربرها را برایت بازسازی کند. همچنین با نیروی انسانی صحبت کن تا برای بازسازی نیرو داشته باشی و ان شاالله تا سال آینده یک هزار دستگاه آماده شود.

با وزارت سپاه و وزارت صنایع سنگین جلساتی برگزار کردیم و کار بازسازی آغاز شد. اولین سری بازسازی نفربرها در ابتدای سال 62 انجام گرفت و برای عملیات خیبر حدود 50 نفربر آماده شد. آن وقت دیگر حسن باقری شهید شده بود و نبود که ببیند بازسازی نفربرها به نتیجه رسیده است. در سال 62 سازمان زرهی را گسترش دادیم، یک مرکز آموزش در شیراز و یک مرکز تعمیرات در اهواز تاسیس کردیم و یک لشکر را به سه تیپ و یک گردان مستقل تبدیل کردیم.

در عملیات خیبر سه تیپ را در اختیار 3 قرارگاه ارتش و سپاه قرار دادیم. یک گردان مستقل را هم در اختیار خود برای موقع ضرور نگه داشتیم. پل خیبری که آمد، تنها وسیله ای که می توانست این پل ها را به هم وصل کند، این نفربرها بودند. این نفربرها برگ برنده ای برای سپاه بود که تحرک بالایی در مناطق جنگی داشت. در منطقه جنگی فاو این نفربرها کاربری خوبی در آب و زمین و باتلاق داشتند.

ما در عملیات های برون مرزی تانک و نفربر کمی به غنیمت گرفتیم که بیشترین آن 30 تانک و نفربر بود که در عملیات والفجر هشت به دست آوردیم. در این عملیات ما به تانک های پیشرفته T72 دسترسی پیدا کردیم. این تانک فوق العاده پیچیده و تمام سیستم هایش اتوماتیک بود. ما از این تانک ها در سپاه و در عملیات ها استفاده کردیم. در نتیجه فرماندهان به این نتیجه رسیدند که زرهی سپاه در جنگ کارآمد است. هیچ عملیاتی نبود که سپاه زرهی اش را وارد عمل نکند.

تسنیم: پس از عملیات رمضان در طرح مانورهای عملیات های بزرگی مانند والفجر هشت، خیبر، بدر و کربلای 5 دیده می شود که یگان زرهی دیگر آن نقش مهم و اثرگذار را ندارد. همچنین در عملیات کربلای 5 سپاه از آقای هاشمی رفسنجانی درخواست کرد تا 50 دستگاه تانک برای نفوذ به عمق دشمن از ارتش به سپاه تحویل داده بشود. بفرمایید که چرا یگان زرهی سپاه در نیمه دوم جنگ، نقش کمتری داشت؟

سردار جعفری: عملیات های برون مرزی ایران غافلگیرانه و آبی - خاکی بود؛ از این رو یگان زرهی سپاه نمی توانست در موج اول عملیات ها مشارکت داشته باشد. موج اول عملیات غافلگیرانه است و اگر تانک ها وارد عمل می شدند، دشمن می فهمید. 

اولین عملیات آبی - خاکی عملیات خیبر بود که درباره نقش زرهی سپاه گفتم. قرار بر این بود که قرارگاه فتح پس از باز کردن راه در نهایت به شرق نشوه برسد. ما در شب اول عملیات نیروهای خود را آماده کردیم و تانک ها تا پشت میدان مین هم رفتند؛ اما چون خط شکسته نشد، تانک ها برگشتند. در روز ششم عملیات که تیپ 30 عراق حمله کرد با آنان درگیر شدیم، 6 تانک از عراقی ها غنیمت گرفتیم. 

در روز هشتم عملیات نیز که سرپل طلائیه توسط قرارگاه گرفته شد، تانک های ما وارد عمل شدند و موفقیت های داشتند؛ اما نتوانستیم ادامه بدهیم چون عراقی ها موانع متعددی به وجود آورده بودند که نمی شد پیشروی کرد. البته با نفربرهای خشایار اقدامات خوبی انجام دادیم.

در عملیات کربلای 5 این درخواستی که گفتید را ارائه کردیم. درخواست ما این بود که آن ها را به ما بدهند، ما آن ها 2 تیپ به ما مامور کردند. ما مانور مشترک گذاشتیم؛ اما متوجه شدیم که گردان های تانک گروهان هستند که کل تیپ شان 45 تانک بیشتر ندارد. ضمن اینکه تانک ها ارتباط شبکه بی سیمی نداشتند و قدرت مانوری نداشتند. بنابراین نتیجه ای که می خواستیم حاصل نشد. 

در عملیات کربلای 5، استعداد زرهی ما حدود یک هزار و 700 دستگاه تانک و نفربر بود که بیشتر آن ها غنیمتی بود که در گردان های مستقل، پیاده و... سازماندهی شده بود.

تسنیم: تعمیر، نگهداری و ساخت تانک از موضوعات مهمی هستند که هر کشوری انجام می دهد. آیا شما در زمان جنگ اقدامی برای ساخت تانک و نفربر انجام دادید یا اینکه اصلاً این موضوع مرتبط با وزارت های سپاه و دفاع بود؟

سردار جعفری: ما به دنبال ساخت هم بودیم. در سال 62 همزمان با اینکه نفربرها را بازسازی می کردیم، بنده مشخصاتی را برای معاون نخست وزیر در امور جنگ که کمیسیون های پشتیبانی جنگ هم داشتند، نوشتم. بنده قید کردم که برای تحرک نیازمند نفربر رزمی هستیم که مشخصات آن را برای آن ها ارسال کردیم؛ البته این نامه با امضای یکی از فرماندهان ارشد سپاه ارسال شد.

تسنیم: نفربری که شما مشخصات آن را قید کرده بودید، بر مبنای نفرهای غربی بود یا شرقی؟

سردار جعفری: ترکیبی بود. شنی ای که درخواست کرده بودم شنی نفربرهای M113 بود چون کفشک دار بود و روی آسفالت می توانست حرکت کند و در داخل نیز می توانست ساخته شود. تمامی مشخصات را به آن ها دادم. آن ها آزمایشات را انجام دادند و نمونه ای ساختند. تحقیقات جهاد هم دست به کار شد. سپاه نیز همین طور. سپاه اقدام به طراحی و ساخت نفربرهای براق کرد. 

جهاد نفربرهای کوچکی با نام های شهید اعتباری و شهید فارسی ساخت که ما آن ها را امتحان کردیم. کمیسیون 13 جنگ با موضوع همین نفربرها تشکیل شد. من مشخصات و نیازمندی ها را مطرح کردم. در این بین آقای رفیق دوست به من گفت که کره شمالی نفربری دارد که شما بروید ببینید که اگر خوب بود بخریم. من همراه با آقایان مسعود میرکاظمی، مهدی غضنفری و تنگسیری (فرمانده فعلی نیروی دریایی) و اسلامی به کره شمالی رفتم. نفربرها را دیدیم و آزمایش کردیم؛ اما بدنه و قدرت موتورشان ضعیف بود و به درد ما نمی خورد. ضمن اینکه 60 دستگاه بیشتر نمی توانستند به ما تحویل بدهند که من گفتم این تعداد را که نمی خریم، غنیمت می گیریم. (خنده) تانک هم داشتند که کپی سازی از تانک T62 بود اما آن توانایی و قدرت را نداشتند.

ما نفربر براق را طراحی کردیم و ساختیم که نفربر خوبی هم شد؛ اما به زمان جنگ نرسید و بعد از جنگ به نفربر سازمانی سپاه تبدیل شد. بدنه و موتور آن را هم ارتقا دادیم. تحرک در یگان های رزم خیلی مهم است. فرهنگ ما با این نفربرها هم سان است؛ اما متاسفانه در زمان جنگ به براق دسترسی پیدا نکردیم. زمانی که آیت الله خامنه ای رئیس جمهور بود، ماکت نفربر براق را خدمت ایشان بردم. ایشان بسیار خوشحال شد و بسیار تشویق و تاکید کردند که با دقت این نفربر را بسازیم.

تسنیم: بسیار ممنونم. در پایان اگر نکته ای است بفرمایید.

سردار جعفری: یکی از مسائل مهم برای ما کادرسازی زرهی بود تا در صحنه نبرد به خوبی عمل کنند و از ابزار به خوبی استفاده کنند. بعد از جنگ بسیار تحقیق کردیم که چه نوع تانک و نفربری برای ما کاربردی است؛ اما پیش از انقلاب اینگونه نبود. آمریکا و غرب برای ما انتخاب می کردند که چه چیزی را به ما بدهند. من مدتی اسناد وزارت دفاع و مکتوبات تیمسار طوفانیان را مطالعه کردم. مستشار نظامی آمریکا در ایران لیست تجهیزات و تسلیحات از رده خارج شده خودشان را برای شاه ارسال کرده بود. شاه نیز آن ها را امضا کرده بود و به طوفانیان داده بود. طوفانیان هم آن ها را خریده بود.

ما اکنون حق انتخاب داریم. هم حق انتخاب در خرید و هم حق انتخاب در ساخت داریم که این به برکت استقلال مان است. امروز در سپاه و ارتش یگان های زرهی و مکانیزه داریم که از دوران جنگ به مراتب بسیار پیشرفته تر هستند. بنده هفته دفاع مقدس از یکی از یگان های زرهی ارتش بازدید کردم که پیشرفت های ارتش در این حوزه برای من شگفت انگیز و قابل تقدیر و تحسین بود.


سردار فتح الله جعفری


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :